Skip to main content
Έρχεται το καλοκαίρι και οι θύμισες επιστρέφουν
Έρχεται το καλοκαίρι και οι θύμισες επιστρέφουν
Έρχεται το καλοκαίρι και οι θύμισες επιστρέφουν
Έρχεται το καλοκαίρι και οι θύμισες επιστρέφουν
29 Μαρτίου 2010

Έρχεται το καλοκαίρι και οι θύμισες επιστρέφουν

Τούτο το κείμενο που ακολουθεί περιγράφει με απλότητα τα όσα συνέβησαν σε μια καλοκαιρινή ημερήσια έξοδο, μια βόλτα στο νησί μας. Όχι σε μέρη συνηθισμένα, μα μέρη γνώριμα που λίγο πολύ όλοι τα έχουμε επισκεφτεί.

Καθώς θα υπάρχει αναφορά σε μέρη και τόπους που έγινε ο καλοκαιρινός περίπατος, θα υπάρχουν με κριτική σκέψη κάποιες αναφορές και προβληματισμοί, απλά για να δώσουν ιδέες, μηνύματα, ερεθίσματα για δημιουργία, αντιδράσεις, διάλογο και ότι άλλο μπορεί να νικήσει την απάθεια που οι περισσότεροι νιώθουμε.

Αφορμή για τον περίπατο περιήγηση, ήταν η έλευση του ξαδέρφου μου Γεωργίου Γερασίμου Απέργη, από την Αμερική, ο οποίος ως γνήσιος Κεφαλονίτης λατρεύει το νησί μας και αποφασίσαμε να κάνουμε μια γύρα.

Aπό το Ληξούρι επήγαμε στην όμορφη Πεσσάδα μια και οι πληροφορίες που είχα, ήταν ότι αποκαλύφτηκαν, έπειτα από κάποιο ενδιαφέρον, τα θεμέλια μιας εκκλησίας.

Πρόκειται για την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, που προσεισμικά υπήρχε στην Πεσσάδα και με την πάροδο του χρόνου τα ερείπιά της είχαν καλυφτεί.

Η απόφαση να αποκαλυφτούν τα ερείπια και να φανεί το πλακόστρωτο μου έδωσε χαρά, όχι μόνο γιατί έχει ιστορικό ενδιαφέρον αλλά και γιατί μου ξύπνησε μια παλιά μου πρόταση που είχα κάνει σε κάποιους παράγοντες στο Ληξούρι.

Θα πρέπει να καταγραφούν τα ερείπια ναών αλλά και άλλων σημαντικών κτηρίων, που φαίνονται ακόμη και σήμερα, (αν χρειαστεί και με τη βοήθεια των παλαιοτέρων) και να καθαριστούν χωρίς να γίνουν επεμβάσεις στους χώρους αυτούς που να αλλοιώνουνε την ιστορία τους.

Σε περίπτωση που βρίσκονται μέσα σε χωριά να αποκαλυφτούν, να καθαριστούν και να ακολουθήσει σήμανση με εμφανή πινακίδα. Βέβαια όλα αυτά να γίνουν κάτω από την επίβλεψη της υπεύθυνης Εφορείας Αρχαιοτήτων και του εκπροσώπου της στο νησί μας.

Αυτό βέβαια είναι πολύ μακροπρόθεσμο, μια και ο τομέας υπηρεσίας της αρχαιολογίας για πολλούς λόγους, ιδίως οικονομικούς δεν μπορεί να ενεργήσει και να πράξει σύντομα.
Θα πρέπει να βρεθούν φόρμουλες και κατάλληλες κλείδες που να αξιοποιηθούν αυτά τα μνημεία. Αποκατάσταση, στέγαστρο, υιοθέτηση από κάποιο οικονομικό παράγοντα ή άλλο φορέα, που μπορεί να ξαναφτιάξει το μνημείο.

Το θέμα είναι πολύ μεγάλο και «σηκώνει» τεράστια συζήτηση, όπως, θα πρέπει να ανταπεξέλθει κανείς στις περιπτώσεις που οι ναοί είναι σε ιδιωτική περιουσία. Είναι αναγκαίο ξεκινήσει μια τέτοια συζήτηση με τους αρμόδιους φορείς, να ανοίξει αυτό το θέμα και να γίνουν με βλέψη κάποια βήματα.

Τα οφέλη που μπορεί να υπάρξουν από αυτή την περίπτωση είναι πολλά. Μερικά από αυτά είναι: Η συνέχιση της ιστορίας ενός λαού, η ταυτότητά του, η τουριστική προβολή, η αξιοποίηση κάποιων πανηγυριών και λοιπά…

Ωστόσο, θα σωθούν οι θέσεις των μνημείων από την καταστροφή και το ξήλωμα των ερειπίων που κάνουν κάποιοι για να πουλήσουν την πέτρα και δεν συμμερίζονται ότι αφανίζουν το πέρασμα μιας ιστορίας.

Τέλος, για αυτό το θέμα, θα μπορούσε να υπάρξει καλή συνεργασία του παρέδρου ή κάποιου αξιόλογου ανθρώπου με την υπεύθυνη αρχαιολόγο, για το καλύτερο αποτέλεσμα.

Στην Πεσσάδα χαρήκαμε τη φιλοξενία της οικογένειας Θεόφραστου Χαρτουλιάρη και συζητήσαμε θέματα που αφορούν τον πολιτισμό. Το φαγητό και τα γλυκά που μας προσέφεραν με το ανοικτό χαμόγελο συμπληρώθηκε με τραγούδι και κρασί παλιό.

Τραβούσε το κρασί που μας έβαλε η γλυκύτατη Έλλη Χαρτουλιάρη. Ανόθευτο, παλιό, κονιάκ, σας λέω άλλο πράγμα.! Τι κι αν μου ερχόταν στο μυαλό μου η κεφαλλονίτικη παροιμία «Οι μήνες που δεν έχουν ρ, βάλε στο κρασί νερό», εγώ όλο και έπινα.
«Φτιαγμένοι» όπως είμαστε φύγαμε με τον ξάδελφό μου, για να συνεχίσουμε την περιήγησή μας στο νησί μας.

Περάσαμε από τον Καραβάδο, Περατάτα-Τραυλιάτα και από εκεί στον Άγιο Γεράσιμο στα Ομαλά. Κάθε τόσο, να και μια στάση…

Σταμάτα Γιώργο, είδα κάτι ξεραμένα χρυσαφιά αγκάθια και θέλω να τα φωτογραφίσω. Αλήθεια τι και τι από τέτοια λουλούδια δε φωτογράφισα.

Αυτή είναι η Κεφαλονιά μας, αυτή είναι η φύση του νησιού μας, ατέλειωτη σου λέω, ατελείωτη.

Κάναμε μια στάση στα 40 πηγάδια του Αγίου.

Βλέπεις οι παλιοί, ζούσαν σε άλλες εποχές, που η ανάγκη τους έκανε να δημιουργούν. Αχ εκείνος ο μεγάλος ’γιός μας πάλεψε με όλα τα στοιχεία της φύσης και δάμασε την ψυχή του. Πάλεψε με τους κατοίκους της εποχής του σε εκείνη την περιοχή και τους άφησε κληρονομιά μύρια παραδείγματα, θαύματα και πράξεις που σήμερα είναι ακόμη θαυμαστά. Εμείς τα βρήκαμε τα πηγάδια του! Τα αξιοποιούμε; Τα φροντίζουμε;…

Περάσαμε από τα Φαρακλάτα. Στα Διλινάτα κάναμε μια στάση στην Παναγία στην Λάμια. 

Ερειπωμένο βρίσκεται το παλιό καμπαναριό της, που δυστυχώς οι προβολείς έχουν χρόνια τώρα καθίσει πάνω του. Καλά δεν υπάρχει καμιά αισθητική σε αυτόν τον τόπο; Δεν ταιριάζεις το παλιό με το νέο, σε αυτή την περίπτωση.

Συνεχίσαμε τον νέο πλατύ δρόμο που θα ενώσει το Αργοστόλι με την Πύλαρο.

Περάσαμε από το γεφύρι της Φάλαρης. Αντέχει στο χρόνο και μαρτυρεί την παλιά τέχνη. Μακάρι να μην περνούν τα οχήματα πάνω από αυτό. Πολύ σωστά προνόησαν η αρμόδιοι να συνεχίσουν το δρόμο κάτω από το γεφύρι και αυτό να νιώσει την ξεκούραση, από τα τροχοφόρα του καιρού μας και τους μηχανικούς κραδασμούς τους.

Εδώ θα πρέπει, χωρίς να είναι κακόγουστο και αντιαισθητικό, να μπει απόμακρα από το γεφύρι ένα απαγορευτικό που να το προστατεύει.

Σε καμιά περίπτωση μπέτινο τοιχίο στην είσοδο του γεφυριού, όπως έγινε στα γεφύρια στις Πλατιές και «καταστρέψανε» την αισθητική τους. Η κάθε παρέμβαση θέλει πρώτα προσεκτική μελέτη.

Κατεβαίνοντας τη μεγάλη κατηφόρα που οδηγεί στην Πύλαρο, αντικρίσαμε τις ανεμογεννήτριες που «κερατώνουν» τα βουνά μας.

Αναγκαίο κακό που πάνω από όλα εξυπηρετεί άλλων μεγάλων τα συμφέροντα. Προσωπικά δεν μου αρέσουν για πολλούς λόγους με βασικότερο ότι καταστρέφουν την αισθητική των τοπίων. Θέλω την Κεφαλονιά μου ελεύθερη, παρθένα στο χώρο της, τουλάχιστο στα βουνά της.

Παντού δρόμοι, παντού ανοίγματα, παντού μπάζα για να ανοίξουν βαθουλώματα και να στήσουν στα μεγάλα υψώματα τις τριφτέρουγες ανεμογεννήτριες.

Κάναμε μια στάση στον αύλειο χώρο, έξω από το μοναστήρι στα Θέματα και χαρήκαμε την φύση. Πήραμε ένα αναψυκτικό από την καντίνα – περίπτερο που έχει στήσει εκεί ο Δήμος Πυλάρου και καθισμένοι εκεί κοντά απολαμβάναμε τη δροσιά του αγριοπερναριού.
Ξαφνικά χτυπάει το κινητό του υπευθύνου του περιπτέρου και σηκώνοντάς το απαντά: «Ηγούμενος, παρακαλώ». Ήταν η κόρη του που τον ενημέρωνε για τη φωτιά που είχε στην Αττική και φοβόταν για το σπίτι της.

Χάρηκα την αισιοδοξία του και την ετοιμότητά του. Μιλήσαμε αρκετά. Του είπαμε πως πάμε για τις ανεμογεννήτριες και αυθόρμητα μας είπε. «εγώ δεν ξαναπάω στο βουνό, μου χαλάσανε το τοπίο από παιδάκι έζησα αυτά τα μέρη και τώρα μου τα χάλασαν για τα συμφέροντά τους».

Μολάραμε και ανεβαίναμε με το αυτοκίνητο όλο εκείνον τον φιδίσιο δρόμο που οδηγεί στην κορφή της Αγίας Δυνατής. Ο αέρας ελαφρώς βούιζε σαν να μας ήθελε να μας παρηγορήσει για αυτό που θα βλέπαμε.

Τελικά συναντήσαμε τις μπουλντόζες και τα καλώδια, τα πολύμετρα χαντάκια, τους μεγάλους λάκκους που θα στηθούν και άλλες ανεμογεννήτριες.

Σε πλαϊνό του βουνού, καθώς προχωρούσαμε άρπαξε η ματιά μου μια καλύβα, γκριζωπή ξερολιθιά σε διάσελο του βουνού, που παλιά φαίνεται πως εξυπηρετούσε κάποιον βοσκό.
Πόσες τέτοιες θα καταστράφηκαν για να εξυπηρετήσουν την νέα τεχνολογία και την προσφοράς της σε εμάς.

Αν σε άλλο μέρος του κόσμου υπήρχαν αυτά τα «βουκολικά ποιμενικά μνημεία» θα είχαν αξιοποιηθεί κατάλληλα Περνώντας με το αυτοκίνητό μας ανάμεσα από τα έργα τεχνολόγων ανθρώπων, φτάσαμε σε ένα μεγάλο ύψωμα της Αγίας Δυνατής που βλέπει το Καλόν Όρος.
Δαχτυλιές τεράστιες οι χαράδρες που κατεβαίνουν από την κορυφή του έως κάτω και συναντούν τα χωριά της Πυλάρου. Μπροστά μας ανοιγόταν η μεγάλη λάκκα του νησιού με τις δυο πύλες της, η περιοχή της Πυλάρου με τα ομορφοσκαρφάλωτα χωριά της.

Μακάρι να μη βάλουν και σε αυτή την περιοχή άλλες ανεμογεννήτριες, άλλα συμφέροντα…

Βέβαια δεν με λυγίζουν και δεν μου αλλάζουν τα μυαλά οι μεγάλες κουβέντες, πως θα έχουμε ρεύμα φτηνό, πως θα εξελιχτούμε σαν όντα και κάτι τέτοια.

Εγώ θέλω τα βουνά μου ελεύθερα, να κάνω την περαντζάδα μου και να παίρνω τον αγέρα μου, πράγμα που κάνω συχνά, χωρίς να μου επιβάλλονται τα μεγαθήρια και να μου χαλάνε τη διάθεση!

Ανικανοποίητος στις βόλτες που κάναμε ο ξάδερφος μου, και κάθε τόσο μου έλεγε πάμε στο βουνό Μεροβίγλι για να δούμε από ψηλά το χωριό μας, τα Ζώλα.

Κατεβήκαμε από την Αγία Δυνατή και έπειτα από λίγο με το αυτοκίνητό του ανεβαίναμε την πίσω μεριά του βουνού Μεροβίγλι. Είναι το βουνό που στην δυτική μεριά του είναι κτισμένα τα χωριά Αγκώνας, Νίφι, Ρίζα, Πετρικάτα και Καρδακάτα.

Το ανέβασμα ήταν λίγο δύσκολο, μα είμαστε σίγουροι πως θα αντικρίζαμε τις πέντε ανεμογεννήτριες που δυναστεύουν τα υψώματα του βουνού.

Επειδή το έργο -τοποθέτησή τους ήταν σε εξέλιξη, ο δρόμος έως αυτές ήταν κλειστός και έτσι αφήσαμε το αυτοκίνητο σε ένα σημείο και ανεβήκαμε με τα πόδια έως την κορφή.
Αχόρταγα τα μάτια μας έπεφταν στα στρώματα των πετρωμάτων που είχαν αποκαλυφτεί λόγω της διανοίξεως των δρόμων και στις στουβιές από σκίνα και περνάρια, που είχαν διάφορα σχήματα.

Τέλος φτάσαμε στην κορυφή του Μεροβίγλι, με τις ανεμογεννήτριες. Δεν ήθελα να τις βλέπω και όλο κοιτούσα κάτω για να παίρνουνε στα μάτια μου οι πέτρες μύρια σχήματα της φύσης γλυπτικά Έτσι αναθάρρησα τις στιγμές εκείνες την ψυχή μου.

Κάποια στιγμή θέλαμε να δούμε το χωριό μας τα Ζώλα και ως του θαύματος πρόβαλε στην απέναντι πλάγια του βουνού Λαχτιές.

Κόντευε να νυχτώσει, ο ήλιος μπατάριζε σιγά σιγά πίσω από την Παλική. Ένα ελαφρό παιχνίδισμα με τα σύννεφα, ροδοκοκκίνισε και χάθηκε και έδωσε τη θέση του στο φεγγάρι, που μας κράτησε συντροφιά στο κατέβασμά μας.

Πήραμε το δρόμο του γυρισμού για το Ληξούρι, μα οι εικόνες με τα «κερατωμένα» βουνά δεν φεύγουν ακόμη από το μυαλό μου και τη βλέψη μου.

Πουλήσαμε την μισή Κεφαλονιά στους ξένους, Γερμανούς και Άγγλους, τώρα την παραδίνουμε για λόγω ρεύματος σε εγγυητές παροχής φτηνού ρεύματος καταστρέφοντας την ομορφιά του νησιού μας.

Γνωρίζοντας ότι όλα αυτά είναι υποκειμενικά, προτάσσω στους αντίθετους που δεν βλέπουν το μέλλον μας, «όμορφο αισθητικά», δυο φράσεις η μία από τίτλο ντοκιμαντέρ: «Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο!» και η άλλη: «Ότι γίνεται δεν απογίνεται!».

…Καλοκαιριού έκτακτοι περίπατοι…

Κείμενα – Παρουσίαση: Γαλανός Σωτ. Γεράσιμος

  • YOU
  • YOU
  • YOU
  • YOU
  • YOU
  • YOU
  • YOU
  • YOU

ΑΡΧΕΙΟ

Ακόμη ένα Σαββατόβραδο γέμισε το My Way από κόσμο γεμάτο κέφι και τρελή διάθεση για χορό! Ρίξτε μ…
Στην εκδήλωση που θα πραγματοποιήσει το Σάββατο 4 Ιανουαρίου 2020 και ώρα 19:00 στην αίθουσα…
γράφει ο Σωτ. Γαλανός Τα ακόλουθα λόγια της γραφή μου ας είναι από καρδιάς για τον αγαπητό μας σ’…
Ο Α.Σ. Κεφαλονιά μπορεί να περηφανεύεται για άλλη μια χρονιά για την πρόοδο των αναπτυξιακών…
Σε κλίμα ευφρόσυνο, με πολλά παραδοσιακά κεράσματα και ευχές, πραγματοποιήθηκε , 29 Δεκέμβρη…
  • YOU
  • YOU
  • YOU
  • YOU

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

18 Ιουλίου 2024
Για μια ακόμα φορά τα Βλαχάτα στο πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας τα έσπασαν… Από νωρίς ξεκίνησε ν…
17 Ιουλίου 2024
Μια εξαιρετική εκδήλωση πραγματοποιήθηκε σήμερα το βράδυ στο εξαίσιο χώρο του Βοτανικού κήπου. …
16 Ιουλίου 2024
Με μεγάλη μας χαρά για ακόμη μια χρόνια, παρευρεθήκαμε στην έκθεση ζωγραφικής της Μιμίκας Μηλάτο…
  • YOU
  • YOU
  • YOU
  • YOU

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Ανακαλύψτε το Μέλλον της Μετακίνησης στην Νippy eco mobility
17 Ιουλίου 2024
Eίναι το νέο σημείο αναφοράς για e-bikes, e-scooters και αξεσουάρ, την οδό Σουηδίας 125. Εκεί θα…
«Τρυπώσαμε» στις πρόβες της θεατρικής παράστασης «Το θεριό του ταύρου»
11 Ιουλίου 2024
ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ «ΤΟ ΘΕΡΙΟ ΤΟΥ ΤΑΥΡΟΥ» Σάββατο 13 & Κυριακή 14 Ιουλίου και ώρα 21:00, σ…
«Παραδοσιακό Μαγειριό» η νέα επιχείρηση στην οδό Σιτεμπόρων στο Αργοστόλι
8 Ιουλίου 2024
Το νέο παραδοσιακό μαγειρείο στην οδό Σιτεμπόρων Αργοστόλι άνοιξε και σας περιμένει! Μια νέα …
Tzannatos Jewellers Corner : Το νέο κόσμημα του Λιθοστρώτου
21 Ιουνίου 2024
Ο στόχος μας πάντα είναι να προσφέρουμε ποιοτικά, διαχρονικά αλλά και μοντέρνα σχέδια για την το…
  • YOU
  • YOU
  • YOU
  • YOU