10 νέα καθηλωτικά αστυνομικά μυθιστορήματα

Καρίλ Φερέ, Ανδρέα Καμιλέρι και άλλοι 8 συγγραφείς γράφουν βιβλία γεμάτα αγωνία και μυστήριο.

Καρίλ Φερέ

Γκρινταντράπ

Μτφρ. Αργυρώ Μακάρωφ, εκδόσεις Άγρα

Έχοντας πάντα τη συνήθεια να επισκέπτεται και να ερευνά σε βάθος τα μέρη που συνιστούν το ηθικοπολιτικό πεδίο αναφοράς των μυθιστορημάτων του, ο Καρίλ Φερέ μάς έχει προσφέρει ολόπλευρες μυθιστορηματικές καταγραφές των πιο απομακρυσμένων περιοχών, από τη Νέα Ζηλανδία και τη Νότια Αφρική μέχρι την Αργεντινή και την Παταγονία. Αυτήν τη φορά φτάνει στα ανεμοδαρμένα νησιά Φερόε, στη μέση του Βόρειου Ατλαντικού, για να στήσει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που ξεκινά από ένα έγκλημα αλλά πολύ γρήγορα μετατρέπεται, όπως και τα τελευταία, οικολογικής ευαισθησίας βιβλία του, σε μια σκοτεινή παραβολή για τη βία του ανθρώπου απέναντι στη φύση. Το «Γκρινταντράπ» παίρνει τον τίτλο του από το παραδοσιακό κυνήγι κητωδών των Φερόε, το περίφημο grindadráp, με τον Φερέ να μη φοβάται, για μια ακόμα φορά, να αποκαλύψει το μέγεθος της ωμής βίας: μέσα στα νερά που έχουν κοκκινίσει από το αίμα εκατοντάδων ζώων εντοπίζεται ένα ανθρώπινο πτώμα, ενώ την ίδια στιγμή δύο ακτιβιστές της Sea Shepherd βρίσκονται εγκλωβισμένοι στο αρχιπέλαγος έπειτα από έναν τρομερό τυφώνα.

Ο αρχηγός της αστυνομίας αναλαμβάνει την έρευνα και, καθώς η κακοκαιρία απομονώνει τα νησιά από τον υπόλοιπο κόσμο, το μυθιστόρημα αποκτά σταδιακά τη μορφή ενός θρίλερ, όπου οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στον θύτη και στο θύμα, στην παράδοση και στη βαρβαρότητα, στην υπεράσπιση μιας τοπικής κουλτούρας και στην ανάγκη προστασίας του ζωντανού κόσμου γίνονται ολοένα πιο δυσδιάκριτες. Ωστόσο, όπως έχει εξηγήσει ο ίδιος ο Φερέ, με το «Γκρινταντράπ» αναζητά μια γραφή πέρα από τα όρια του συμβατικού θρίλερ και του νουάρ, εισάγοντας μια σαμανική, σχεδόν μεταφυσική διάσταση στη σχέση ανθρώπου και φύσης. Εξού και ότι, περιγράφοντας μοναδικά την ανταριασμένη, παγωμένη θάλασσα και το αίμα των κητωδών, μας προσφέρει ένα από τα πιο παράξενα και ατμοσφαιρικά βιβλία του, ένα οικολογικό νουάρ που θέτει το κεντρικό ερώτημα πόση βία μπορεί να αντέξει ο κόσμος για να βρει τον χαμένο ανθρωπισμό του.

Ερβέ Λε Κορ

Ο άνθρωπος με τα ζαφειρένια χείλη

Μτφρ. Γιάννης Καυκιάς, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου

Το Παρίσι του 1870 δεν είναι ακόμη η φωτεινή πρωτεύουσα της Belle Époque, αλλά μια πόλη που βράζει κάτω από το βάρος των ταξικών της αντιθέσεων, των εργατικών εξεγέρσεων και της πολιτικής καταστολής, καθώς η Δεύτερη Αυτοκρατορία του Ναπολέοντα Γ΄ πλησιάζει προς το τέλος της και η Ιστορία ετοιμάζεται να οδηγήσει τη Γαλλία στον πόλεμο με την Πρωσία και στην Παρισινή Κομμούνα. Σε αυτό το σκοτεινό, βρόμικο αλλά πάντοτε ατμοσφαιρικό Παρίσι τοποθετεί ο Ερβέ Λε Κορ τον «Άνθρωπο με τα ζαφειρένια χείλη», ένα ιστορικό νουάρ που επικεντρώνεται όχι μόνο στην ανεύρεση του δολοφόνου αλλά –κυρίως– στην κοινωνικοπολιτική διάσταση του συλλογικού εγκλήματος.

Η ιστορία αφορά μια σειρά αποτρόπαιων φόνων που αναστατώνουν την πόλη, καθώς ένας δολοφόνος που αντιμετωπίζει το έγκλημα ως έργο τέχνης αντλεί την έμπνευσή του από τα σκοτεινά «Άσματα του Μαλντορόρ» του Ιζιντόρ Ντικάς, του περίφημου Κόμη ντε Λοτρεαμόν. Μόνο που ο Λε Κορ –μία από τις σημαντικές φωνές του σύγχρονου γαλλικού νουάρ– χρησιμοποιεί αυτή την αστυνομική πλοκή σχεδόν ως αφορμή για να εισχωρήσει βαθύτερα στο σώμα μιας κοινωνίας: εργάτες που παλεύουν για την επιβίωση, πόρνες, μικροκακοποιοί, αστυνομικοί, αστοί προστατευμένοι πίσω από τα παράθυρά τους, πολιτικοί αντίπαλοι του καθεστώτος, άνθρωποι που αναλογίζονται την ανατροπή. Ο ρεαλισμός του βιβλίου απλώνεται σε πολλαπλά επίπεδα, θυμίζοντας σε μεγάλο βαθμό Ουγκό και Ζολά με τις λεπτομερείς περιγραφές και την εστίαση στη καρδιά της κοινωνικής αποσάθρωσης. Εν ολίγοις, μέσα από τις 500 σελίδες του συναρπαστικού αυτού αφηγήματος δεν αναδεικνύεται μόνο ένα καλοστημένο αστυνομικό αλλά και μια ανάγλυφη περιγραφή του Παρισιού της επικείμενης Κομμούνας.

Τσάρλι Ντόνλι

Είκοσι χρόνια μετά

Μτφρ. Κέλλη Κρητικού, εκδόσεις Κλειδάριθμος

Στην τρομακτική συγκυρία της 11ης Σεπτεμβρίου επιστρέφει ο Τσάρλι Ντόνλι με το «Είκοσι χρόνια μετά», διερωτώμενος τι απέγιναν όλες εκείνες οι μικρές, προσωπικές ιστορίες που εξαφανίστηκαν μέσα στον εκκωφαντικό θόρυβο της πτώσης των Δίδυμων Πύργων. Λίγες εβδομάδες πριν από την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, η Βικτόρια Φορντ κατηγορείται για την άγρια δολοφονία του παντρεμένου εραστή της, ενός επιτυχημένου συγγραφέα που βρίσκεται κρεμασμένος από το μπαλκόνι της έπαυλής του στα Κάτσκιλς, με τα εγκληματολογικά στοιχεία να δείχνουν συντριπτικά προς το μέρος της. Η υπόθεση δεν θα φτάσει ποτέ σε δίκη, με την ίδια να τηλεφωνεί από τον βόρειο Πύργο του World Trade Center το πρωί της επίθεσης στην αδελφή της, επιμένοντας μέχρι τέλους στην αθωότητά της. Η ταυτοποίηση τελικά θα επέλθει είκοσι χρόνια αργότερα, χάρη στη νέα τεχνολογία DNA, και η παλιά υπόθεση επιστρέφει έτσι ξαφνικά στο φως.

Την ιστορία αναλαμβάνει η Έιβερι Μέισον, φιλόδοξη τηλεοπτική δημοσιογράφος που γνωρίζει πολύ καλά ότι το τρίπτυχο σεξ, φόνος και 11η Σεπτεμβρίου μπορεί να μετατραπεί σε τηλεοπτικό θησαυρό, με τον συγγραφέα να προσπαθεί να ξετυλίξει τις αρετές ενός αστυνομικού με βάση τις αρχές της δημοσιογραφικής έρευνας. Αυτός ο συνδυασμός είναι που έκανε τους «New York Times» να ξεχωρίσουν τον Αμερικανό συγγραφέα ως έναν από τους πιο αντιπροσωπευτικούς συγγραφείς θρίλερ, ο οποίος συνδυάζει τις πολλαπλές ταυτότητες και τις διαδοχικές ανατροπές. Ένα συναρπαστικό θρίλερ που διαβάζεται απνευστί από τους λάτρεις του είδους.

Xόρχε Ροντρίγκες Γκόμες

Η θάλασσα που μου χάρισες

Μτφρ. Νάννα Παπανικολάου, εκδόσεις Τόπος

Στο πολύπαθο Καράκας της δεκαετίας του ’90, έναν χρόνο μετά το Καρακάσο, δηλαδή τη λαϊκή εξέγερση που πνίγηκε στο αίμα και ήρθε ως αντίδραση στα μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης του Κάρλος Αντρές Πέρεθ, ο Πολ Γουάιτ, στέλεχος αμερικανικής φαρμακευτικής εταιρείας και στην πραγματικότητα πράκτορας της CIA, πέφτει θύμα απαγωγής, ανοίγοντας άθελά του μια δαιδαλώδη υπόθεση, όπου εμπλέκονται μυστικές υπηρεσίες, πολιτικές σκοπιμότητες, προδοσίες και προσωπικές επιθυμίες, με φόντο μια Βενεζουέλα στο μεταίχμιο μιας μεγάλης ιστορικής αλλαγής. Μια απαγωγή, ένας Αμερικανός που δεν είναι αυτό ακριβώς που ισχυρίζεται και μια χώρα γεμάτη βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις που φωτίζεται, με τρόπο ειρωνικό, από το εκτυφλωτικό φως της Καραϊβικής αρκούν στον Χόρχε Ροντρίγκες Γκόμες για να στήσει ένα πολιτικό νουάρ όπου τίποτα δεν είναι απολύτως αθώο και, κυρίως, τίποτα δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται.

Ο ψυχίατρος, πολιτικός και συγγραφέας Γκόμες, ωστόσο, δεν γράφει μόνο ένα πολιτικό θρίλερ ή ένα συμβατικό κατασκοπικό μυθιστόρημα αλλά ένα πολιτικό αφήγημα μεγάλης έντασης, με το γνώριμο στυλ του λατινοαμερικανικού νουάρ και με γενναίες δόσεις χιούμορ. Η πολιτική δεν εκφράζεται μόνο με επαρκή λεκτική ακρίβεια αλλά με μια εκρηκτική σωματικότητα: ο έρωτας και το σεξ συνυπάρχουν με τη βία και τα βασανιστήρια, η ιδιωτική επιθυμία με τη δημόσια διαφθορά, ενώ τα όρια ανάμεσα στον θύτη και στο θύμα, στην αλήθεια και στο ψέμα αποδεικνύονται μάλλον δυσδιάκριτα. Πίσω από την αστυνομική πλοκή, για την ακρίβεια, διαφαίνεται η σκοτεινή ιστορία μιας ολόκληρης ηπείρου, σημαδεμένης από επαναστάσεις και δικτατορίες, αμερικανικές παρεμβάσεις, μεγάλες πολιτικές υποσχέσεις και ακόμη μεγαλύτερες διαψεύσεις. Και πάνω από όλα υπάρχει η θάλασσα του τίτλου που φαντάζει σαν υπόσχεση ελευθερίας απέναντι στη βρόμικη πραγματικότητα της εξουσίας. Ένα σύντομο, πυκνό, αισθησιακό μυθιστόρημα, στο οποίο η Καραϊβική δεν είναι εξωτικό σκηνικό αλλά ένας μεταρσιωμένος χωρόχρονος, όπου ο πόθος, η πολιτική και ο θάνατος αναπνέουν τον ίδιο (καυτό) αέρα.

Κορνέλ Γούλριτς

Η νύφη φόρεσε μαύρα

Μτφρ. Γιώργος Κ. Θεοχάρης, Χίλντα Παπαδημητρίου, εκδόσεις Κυψέλη

Μια μυστηριώδης γυναίκα εμφανίζεται κάθε φορά με διαφορετική ταυτότητα, μεταμορφώνεται σε ιδανική ανδρική φαντασίωση και, λίγο αργότερα, ο άνδρας που τη φαντασιώθηκε πεθαίνει: με αυτήν τη φαινομενικά απλή αλλά απολύτως πολύτροπη στις διαστάσεις της ιδέα ο επίσης μυστηριώδης, καθώς έπαιζε διαρκώς με ψευδώνυμα και διαφορετικές ταυτότητες, Κορνέλ Τζορτζ Χόπλεϊ Γούλριτς γράφει το 1940 ένα από τα κεντρικά μυθιστορήματα στην ιστορία του αμερικανικού νουάρ, μετατρέποντας την εκδίκηση σε σκοτεινή τελετουργία και τη γυναικεία μορφή σε φορέα μιας αναπόδραστης μοίρας. Η Τζούλι Κίλιν καταγράφει στη λίστα της πέντε άνδρες, τους οποίους προσεγγίζει μεθοδικά, αλλάζοντας πρόσωπο και συμπεριφορά ανάλογα με τις επιθυμίες τους: άλλοτε γίνεται η ιδανική ερωμένη, άλλοτε η γυναίκα που υπόσχεται έναν ανέφικτο έρωτα, πάντα όμως παραμένει ένα βήμα μπροστά από τους αστυνομικούς που την καταδιώκουν. Μόνο σταδιακά αποκαλύπτεται το νήμα που ενώνει τα φαινομενικά άσχετα θύματα και, μαζί του, η τραγωδία που μετέτρεψε μια νύφη σε αμείλικτη εκδικήτρια.

Ο Γούλριτς, ένας από τους συγγραφείς που προσέφεραν μια σκοτεινή, πλην όμως ουσιαστική υπόσταση στο νουάρ, ενδιαφέρεται λιγότερο για το «ποιος το έκανε» –ο αναγνώστης γνωρίζει εξαρχής τη δολοφόνο– και περισσότερο για την άμεση σχέση του έρωτα με την απώλεια και τη μοίρα που μοιάζει ταυτισμένη με έναν φαύλο κύκλο απανωτών αδιεξόδων και αντεκδικήσεων. Γι’ αυτό και το «Η νύφη φόρεσε μαύρα» παραμένει ένα εξαιρετικά μοντέρνο μυθιστόρημα εκδίκησης, που ενέπνευσε το 1968 τον Φρανσουά Τριφό και αργότερα συνδέθηκε ως επιρροή ακόμη και με το «Kill Bill» του Ταραντίνο.

Αντρέα Καμιλέρι

Η «συμμορία» των Σάκκο

Μτφρ. Φωτεινή Ζερβού, εκδόσεις Πατάκη

Μερικές φορές αρκεί να πεις «όχι» εκεί όπου όλοι έχουν μάθει να σκύβουν το κεφάλι για να βαδίσεις στις σκοτεινές ατραπούς της παρανομίας: σε αυτή την αντιστροφή στηρίζει ο Αντρέα Καμιλέρι τη «Συμμορία των Σάκκο», ανασύροντας μια αληθινή ιστορία από τη Σικελία του Μεσοπολέμου για να μιλήσει όχι μόνο για τη μαφία αλλά και για εκείνη τη σκοτεινή περιοχή όπου το οργανωμένο έγκλημα, η πολιτική εξουσία και το κράτος παύουν να είναι ευδιάκριτοι αντίπαλοι. Στο Ραφαδάλι του Αγκριτζέντο, ο Λουίτζι Σάκκο και οι πέντε γιοι του έχουν καταφέρει με σκληρή δουλειά να ξεφύγουν από τη φτώχεια: καλλιεργούν τη γη, στήνουν έναν μύλο, αγοράζουν λεωφορείο, δημιουργούν μια ζωή αξιοπρεπή και ανεξάρτητη. Ώσπου φτάνει μια ανώνυμη επιστολή με την απαίτηση της μαφίας να πληρώσουν για «προστασία». Κόντρα σε ό,τι συνηθίζεται, ο Λουίτζι καταγγέλλει τον εκβιασμό στους καραμπινιέρους – και από εκείνη ακριβώς τη στιγμή αρχίζει η καταστροφή.

Οι Σάκκο, άνθρωποι με σοσιαλιστικές ιδέες και βαθιά πίστη στην εργασία και στο κράτος, βρίσκονται παγιδευμένοι ανάμεσα στη μαφία, στους τοπικούς ισχυρούς και στον ανερχόμενο φασισμό, με αποτέλεσμα να διωχθούν και να συκοφαντηθούν, βρίσκοντας τελικά καταφύγιο στην παρανομία και φτάνοντας να βαφτιστούν «συμμορία» από το ίδιο σύστημα που απέτυχε να τους προστατεύσει. Στο πιο ακραία και ουσιαστικά πολιτικό του μυθιστόρημα, ο Καμιλέρι μετατρέπει μια σχεδόν λησμονημένη δικαστική υπόθεση σε ένα ευσύνοπτο αλλά μεστό αφήγημα για την ομερτά και την εξουσία, αποδεικνύοντας ότι ενίοτε η μεγαλύτερη μαφία μπορεί να έχει επίσημο, κρατικό προσωπείο.

Ίαν Ράνκιν

Το μπλε του μεσονυχτίου

Μτφρ. Χίλντα Παπαδημητρίου, εκδόσεις Μεταίχμιο

Ο Ίαν Ράνκιν, σε μια εντελώς απρόσμενη ανατροπή, επιφυλάσσει στον Τζον Ρέμπους, έναν από τους εμβληματικότερους ήρωες της σύγχρονης βρετανικής αστυνομικής λογοτεχνίας, την πιο ειρωνική ίσως μεταμόρφωση στη μακρά διαδρομή του: ο άνθρωπος που πέρασε δεκαετίες στέλνοντας τους εγκληματίες του Εδιμβούργου πίσω από τα κάγκελα βρίσκεται τώρα στη φυλακή, ανάμεσα σε παλιούς εχθρούς και απρόβλεπτους συμμάχους, αναγκασμένος να μάθει από την ανάποδη τους κανόνες ενός κόσμου που πίστευε ότι γνώριζε. Ώσπου ένας κρατούμενος βρίσκεται νεκρός μέσα σε κλειδωμένο κελί, αφυπνίζοντας το αστυνομικό δαιμόνιο του Ρέμπους – με τη διαφορά ότι αυτήν τη φορά δεν διαθέτει ούτε υπηρεσιακή ταυτότητα ούτε προστασία και, το σημαντικότερο, ερευνά έναν φόνο σε έναν τόπο όπου κρατούμενοι και δεσμοφύλακες είναι εξίσου ύποπτοι και σχεδόν όλοι έχουν κάτι να κρύψουν.

Από αυτή την ιδιοφυή αντιστροφή ο Ράνκιν δημιουργεί ένα συνεκτικό νουάρ αλλά και το πορτρέτο ενός διαφορετικού Ρέμπους από αυτόν που γνωρίζαμε, καθώς η απόσταση μεταξύ αστυνομικού και εγκληματία αποδεικνύεται μικρότερη απ’ όσο ο ίδιος θα ήθελε να πιστεύει. Το σημαντικό, ωστόσο, είναι ότι σχεδόν σαράντα χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση το 1987, ο σκληρός, κυνικός, αυτοκαταστροφικός Σκοτσέζος εξακολουθεί να συναρπάζει και να εκπλήσσει ακόμα και τους πιο φανατικούς αναγνώστες του.

Σαντιάγο Γκαμπόα

Νυχτερινές ικεσίες

Μτφρ. Βασιλική Κνήτου, εκδόσεις Διόπτρα

Μια φυλακή στην Μπανγκόκ, ένας νεαρός Κολομβιανός που κινδυνεύει να καταδικαστεί σε θάνατο για διακίνηση ναρκωτικών και μια εξαφανισμένη αδελφή είναι τα σημεία εκκίνησης για ένα μυθιστόρημα που πολύ γρήγορα εγκαταλείπει τα στενά όρια του νουάρ για να μετατραπεί σε μια σκοτεινή ιστορία αγάπης αλλά και σε πολιτική τοιχογραφία μιας Κολομβίας –πάντα με τον εξαίσιο τρόπο του Γκαμπόα– σημαδεμένης από τη βία, τους εξαφανισμένους και τις παραστρατιωτικές οργανώσεις της εποχής Ουρίμπε. Ο Μανουέλ, φοιτητής Φιλοσοφίας, βρίσκεται κρατούμενος στην Ταϊλάνδη, αλλά περισσότερο ακόμη και από την πιθανότητα της εκτέλεσής του τον βασανίζει η ανάγκη να βρει την αδελφή του, Χουάνα, που έχει εξαφανιστεί χρόνια πριν. Ένας Κολομβιανός διπλωμάτης αναλαμβάνει να την αναζητήσει και η έρευνα φωτίζει σταδιακά έναν ολόκληρο κόσμο: η Χουάνα, γεμάτη οργή για την κοινωνία που μοιάζει να έχει προδώσει τη γενιά της, διασχίζει χώρες και ταυτότητες, από την Κολομβία ως το Τόκιο και την Τεχεράνη, αναζητώντας έναν τρόπο να επιβιώσει αλλά και να αποδώσει τη δική της δικαιοσύνη.

Ο Γκαμπόα, από τους πιο κοσμοπολίτες συγγραφείς της σύγχρονης λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας, καταφέρνει για μια ακόμα φορά να συνδυάσει την περιπέτεια με την πολιτική, τη μυθοπλασία με τη σχεδόν δημοσιογραφική καταγραφή, αφήνοντας τις διαφορετικές αφηγηματικές φωνές να (ανα)συνθέσουν το παλίμψηστο μιας χώρας διαλυμένης και διχασμένης. Ωστόσο, πίσω και πέρα από τη διαφθορά, την πορνεία, τις φυλακές, τους παραστρατιωτικούς και τις μακρές διαδρομές αναφαίνεται η αγάπη δύο αδελφών που προσπαθούν να ξαναβρούν ο ένας τον άλλον μέσα σε έναν κόσμο που τους έμαθε από νωρίς ότι για να σωθείς από κάτι πρέπει πρώτα να δραπετεύσεις.

Κλαούντια Πινιέιρο

Ο χρόνος των μυγών

Μτφρ. Ασπασία Καμπύλη, Χριστίνα Φιλήμονος, εκδόσεις Carnivora

Δεκαπέντε χρόνια στη φυλακή είναι αρκετά για να αλλάξει ένας άνθρωπος αλλά και ολόκληρος ο κόσμος γύρω του και αυτό συμβαίνει όταν η Ινές, η αξέχαστη ηρωίδα του «Δικιά σου», αποφυλακίζεται έχοντας εκτίσει την ποινή της για τη δολοφονία της ερωμένης του πρώην άντρα της, για να ανακαλύψει μια Αργεντινή που μιλά πλέον μια γλώσσα την οποία δυσκολεύεται να καταλάβει, όπως αυτή της συμπερίληψης, του φεμινισμού και της νομιμοποίησης των αμβλώσεων. Η ίδια, ούσα μια γυναίκα μεγαλωμένη μέσα στις πιο παραδοσιακές αντιλήψεις για τον γάμο και τη μητρότητα, καλείται τώρα όχι απλώς να ξαναφτιάξει τη ζωή της αλλά να επανεφεύρει τον εαυτό της μέσα σε μια κοινωνία που μεταμορφώθηκε όσο εκείνη βρισκόταν πίσω από τα κάγκελα. Μαζί με την Κουλή, τη μοναδική φίλη που απέκτησε στη φυλακή, στήνουν μια παράδοξη επιχείρηση: η Ινές αναλαμβάνει απεντομώσεις και η φίλη της δουλεύει ως ιδιωτική ντετέκτιβ – δύο γυναίκες με βαρύ παρελθόν που, σαν αλλόκοτες Θέλμα και Λουίζ των αργεντίνικων προαστίων, διεκδικούν μια δεύτερη ευκαιρία, μέχρι τη στιγμή που μια πελάτισσα κάνει στην Ινές μια ανησυχητική πρόταση και η νέα ζωή της κινδυνεύει να συναντήσει ξανά την παλιά.

Η Πινιέιρο, από τις ριζοσπαστικότερες φωνές της σύγχρονης αργεντίνικης λογοτεχνίας, χρησιμοποιεί το νουάρ με τον τρόπο που γνωρίζει καλύτερα: ως εργαλείο κοινωνικής ανατομίας, με μαύρο χιούμορ, ειρωνεία και εκείνη την ανελέητη ματιά πάνω στις οικογενειακές και έμφυλες συμβάσεις που χαρακτηρίζει το έργο της. Και οι μύγες του τίτλου, επίμονες, ενοχλητικές, σχεδόν αδύνατον να εξαφανιστούν οριστικά, γίνονται μια θαυμάσια μεταφορά για όλα όσα επιστρέφουν: την ενοχή, το παρελθόν, τις προκαταλήψεις αλλά και την ίδια τη ζωή, που επιμένει ακόμη και όταν πιστεύεις ότι την έχεις χάσει για πάντα.

Kάιλ Ντέκερ

Θα σπείρουμε τον όλεθρο

Μτφρ. Όλγα Καρυώτη, εκδόσεις Έρμα

Λος Άντζελες, 1981: Μπλε μοϊκάνες, κουρελιασμένα δερμάτινα, μικρά κλαμπ, ιδρώτας, ναρκωτικά και μια πανκ σκηνή που δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε ασφαλή πολιτιστική ανάμνηση αλλά παραμένει θυμωμένη, επικίνδυνη και βαθιά πολιτική. Μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο κινείται ο Άλεξ Ντάματζ, ένας νεαρός πανκ που βγάζει όπως όπως τα προς το ζην παριστάνοντας τον ιδιωτικό ντετέκτιβ, μέχρι τη στιγμή που ο Τζέρι Ρας, τραγουδιστής των Bad Chemicals, βρίσκεται νεκρός στα καμαρίνια έπειτα από μια συναυλία. Για την αστυνομία είναι μια ακόμη υπερβολική δόση αλλά για την κάπως πιντσονική, όπως γράφτηκε, ουσία του μυθιστορήματος η αφορμή για μια αλλόκοτη, εξωφρενική σχεδόν ιστορία. Η ανατροπή επέρχεται όταν μια μυστηριώδης γυναίκα αναθέτει στον Άλεξ να ανακαλύψει τι συνέβη πραγματικά. Από εκεί αρχίζει μια κατάδυση στην άλλη όψη της Πόλης των Αγγέλων, όπου οι πανκ συναυλίες και τα underground στέκια συναντούν εμπόρους ναρκωτικών, μαφιόζους, διεφθαρμένους αστυνομικούς, νεοναζί σκίνχεντ και πολιτικούς που έχουν κάθε λόγο να κρύψουν την αλήθεια.

Ο Κάιλ Ντέκερ παίρνει τους κώδικες του κλασικού hard-boiled μυθιστορήματος –τον μοναχικό ντετέκτιβ, τη μυστηριώδη γυναίκα, τη διεφθαρμένη μεγαλούπολη, μια φαινομενικά απλή υπόθεση που αποκαλύπτει ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας– και τους περνά μέσα από την παραμορφωμένη κιθάρα του αμερικανικού πανκ. Και αυτό είναι συνάμα το κλειδί αλλά και το πιο απολαυστικό στοιχείο τού «Θα σπείρουμε τον όλεθρο»: πίσω από το μαύρο χιούμορ, τη βία και τον καταιγιστικό ρυθμό του αστυνομικού μυθιστορήματος αναδεικνύεται το πορτρέτο μιας αντικουλτούρας χωρίς τα ξέφτια μιας ισοπεδωτικής νοσταλγίας. Ο ίδιος ο Ντέκερ, άλλωστε, γνωρίζει τον κόσμο για τον οποίο γράφει: είναι συγγραφέας, εκπαιδευτικός και μουσικός της πανκ, ενώ για τη μυθοπλαστική ανασύσταση της εποχής αξιοποίησε απομνημονεύματα, φανζίν και ντοκιμαντέρ. Έτσι, το Λος Άντζελες του 1981 δεν λειτουργεί απλώς ως σκηνικό ενός εγκλήματος αλλά ως ουσιαστικός πρωταγωνιστής: μια πόλη όπου, κάτω από τον ήλιο της Καλιφόρνιας, η μουσική, η εξέγερση, η πολιτική και η βία παίζουν στο ίδιο εκκωφαντικό τέμπο και η πολιτική δίνει το στίγμα.

Πηγή: https://www.lifo.gr