Σαν σήμερα έφυγε ένας από τους πρωτοπόρους της λαϊκής μουσικής

Ο ξακουστός Στελλάκης Περπινιάδης μας αποχαιρέτησε στις 4 Σεπτεμβρίου 1977.

Διάβαινε τις γειτονιές στα Κουνέλια στο Χαϊδάρι σαν βασιλιάς. Ήταν άλλωστε και ψηλό και περήφανο σκαρί ενώ στην περιοχή αυτή διατηρούσε για δεκαετίες και το ομώνυμο κέντρο του, «Στελλάκης». Και ποιος δεν πέρασε από εκεί, από το Λουκά Νταράλα μέχρι το νεαρό Γιώργο Νταλάρα. 

Όλοι τον γνώριζαν, όλοι τον σέβονταν, όλοι τον χαιρετούσαν με θερμά λόγια. Παιδάκι ήμουν, μεγαλωμένο σε εκείνα τα μέρη, κι όταν τον αντάμωνα ριγούσα γιατί στο σπίτι μας, ο πατέρας μου έβαζε κι ακούγαμε τις πλάκες με τις φωνοληψίες του. Τον θαύμαζα για το μελιστάλαχτο και περίτεχνο ύφος ερμηνείας του, αν και περισσότερο μου ταίριαζε η χροιά και ο τρόπος του γιού του, του επίσης σπουδαίου καλλιτέχνη, Βαγγέλη Περπινιάδη. 

Η μοίρα τα έφερε να μου χαϊδέψει ο Στελλάκης το κεφάλι, να μου μιλήσει για λίγο ρωτώντας με μάλιστα για τα τραγουδιστικά μου γούστα, κι αργότερα να υπογράψω τη βιογραφία του Βαγγέλη και μοιραία να γνωριστώ και με το συνονόματο εγγονό του πρώτου και γιο του δεύτερου. 

Θυμάμαι επίσης τον αλησμόνητο και μπροστάρη «ρακοσυλλέκτη» Κώστα Χατζηδουλή να μου διατυπώνει την απόψή του, πως ο Στελλάκης ήταν αν ο όχι ο πιο προικισμένος, ένας απ’ τους 3-4 καλύτερους ερμηνευτές όλων των εποχών στο ελληνικό τραγούδι. 

Πράγματι ο Στελλάκης -έτσι τον αποκαλούσαν όλοι, έτσι έμεινε στην ιστορία- υπήρξε αηδόνι γλυκόλαλο, ψάλτης απ’ τους λίγους και στη συνέχεια ένας απ’ τους πιο εμπορικούς και λαοφιλείς βάρδους. Πρωταγωνιστής αλλά και σεγοντίστας απ’ τους λίγους, δημιουργός συχνά, αναγνωρισμένος απ’ το σινάφι του όσο… μετρημένοι.

Τηνιακός που μεγάλωσε στην Αλεξάνδρεια και την Πόλη, έδωσε τα ζύγια για το πώς αποδίδεται ένα τραγούδι σε καιρούς ζόρικους. Γι’ αυτό και σφράγισε με το θείο δώρο του τα καλύτερα των καλύτερων. 

Ανατρέχω σε μια βραδιά που μαζί με τον παππού μου και τον πατέρα μου πήγαμε στο μαγαζί του…Θα ‘μουν 6-7 ετών.  Τραγουδούσε ο γιος του ο Βαγγέλης, ο Στελλάκης είχε πια αποσυρθεί αλλά ήταν στο μαγαζί και κάθισε για μερικές στιγμές κοντά μας. Κομψότατος και ευγενής. Θυμάμαι τα μπαλόνια με τη βελόνα… που παράγγελνες για να κάνεις εφέ!

Πιο πολύ όμως θυμάμαι τις διπλές σκάλες του μαγαζιού, που εξασφάλιζαν διπλή πρόσβαση στο μπαλκονάκι της εισόδου. Χρόνια αργότερα, πρότεινα στον επί πολλές τετραετίες δήμαρχο Χαϊδαρίου, Κυριάκο Ντηνιακό να χαρακτηριστεί διατηρητέο το εμβληματικό κτήριο και να αποκτηθεί από τον Δήμο ή την Περιφέρεια ώστε να δημιουργηθεί εκεί ένα μουσείο ελληνικού τραγουδιού. Το είδε ζεστά ο καλός και ικανός αυτοδιοικητικός παράγοντας αλλά υπήρχαν αντικειμενικές δυσκολίες, δυστυχώς!

Το απόσπασμα που ακολουθεί μέσα από βιβλίο που επιμελήθηκα «Βαγγέλης Περπινιάδης – Πριν το τέλος» (εκδόσεις Προσκήνιο – Άγγελος Σιδεράτος, 2001) είναι αντιπροσωπευτικού του μεγέθους και του εκτοπίσματος του θρυλικού Στελλάκη:

«Το 1953 πήγα στου πατέρα μου, στου Στελλάκη, στα Κουνέλια, στην Ιερά Οδό, στο Χαϊδάρι.  Είχε φτιάξει ένα μικρό αλλά πολύ περιποιημένο μαγαζί. Άλλωστε δεν είχε ανάγκη από ένα πιο μεγάλο αφού η πελατεία του ήταν εμπορομανάβηδες, μεγαλοψαράδες και γενικά αυτοί που είχαν χρήμα. Από τους καλύτερους πελάτες του ήταν ο Μποδοσάκης, ο Μουσχουντής και άλλοι γνωστοί γλεντζέδες. Έτσι όσα του άφηνε μία παρέα τα παίρναν άλλοι από δέκα συντροφιές στα μεγαλύτερα κέντρα. Ο πατέρας μου ήταν ο Πάριος της εποχής εκείνης. Ο ραφιναρισμένος τραγουδιστής. Ακόμα κι όταν τραγούδαγε τα ρεμπέτικα τα έλεγε με έναν δικό του τρόπο με την βελούδινη φωνή του. Ήταν μεγάλος τραγουδιστής, αμίμητος… 

Την Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου του 1977, ο πατέρας μου έφυγε από την ζωή. Τον κηδέψαμε την επόμενη μέρα στο νεκροταφείο Νεαπόλεως στην Νίκαια. Κόσμος πολύς είχε μαζευτεί για να αποχαιρετήσει έναν από τους πρωτοπόρους της λαϊκής μουσικής. Με τον Στελλάκη είχαμε πολλά κοινά στοιχεία. Κι εκείνος ερμήνευσε σχεδόν όλα τα είδη του τραγουδιού: αμανέδες, σμυρνέικα, λαϊκά, ρεμπέτικα, ελαφρά και δημοτικά. Επίσης έγραφε τραγούδια όπως και εγώ, και στίχο και μουσική. Ήταν πράγματι πολύ μεγάλος τραγουδιστής και οι επιτυχίες του συνεχίζονται να ακούγονται μέχρι και σήμερα. Στην κηδεία του τον αποχαιρέτησαν πολλοί από τους παλιούς φίλους και συνεργάτες του. Καλφόπουλος, Κηρομύτης, Γενίτσαρης, Γεωργακοπούλου, Μοσχονάς,  Καλδάρας. Τον συντρόφευσαν στην τελευταία του κατοικία με πενιές και τραγούδια, όπως του άξιζε. Παραβρέθηκαν ακόμα ο Αχιλλέας Θεοφίλου από την Μίνως, η Χάρις Αλεξίου, ο Τουμπακάρης από την Κολούμπια ενώ οι Τσιτσάνης, Νταλάρας, Μητσιάς που για διάφορους λόγους δεν μπορούσαν να έρθουν έστειλαν στεφάνια. Τον επικήδειο εκφώνησε ο Μπαγιαντέρας: Αγαπητέ Στελλάκη, με οδύνη και θλίψη σε αποχαιρετώ στο μεγάλο ταξίδι σου. Θα μας μείνεις αξέχαστος δάσκαλος της πενιάς».

Πηγή: https://www.kathimerini.gr