Διονύσιος Γ. Γαρμπής: Τα παιδιά μας πάνω από όλα

Δεν θυμόμαστε άλλη φορά να απασχολούσαν την επικαιρότητα τόσες πολλές θλιβερές ιστορίες που να έχουν ως φόντο τους το ελληνικό σχολείο ή τα παιδιά μας, που φοιτούν σε αυτό. Από τον μικρό Αλεξ της Βέροιας μέχρι τη διαπίστωση για την εκτός ορίων σεξουαλικότητα και την ύπαρξη «συμμοριών» στα σχολεία και μέχρι την υπόθεση παιδεραστίας με δράστες «υπεράνω υποψίας» μέλη μικρών τοπικών κοινωνιών, τα γεγονότα που προσφάτως γνωρίσαμε μας ανησυχούν. Σε καμιά περίπτωση δεν θα θέλαμε να φανταστούμε τους εαυτούς μας στη δυσάρεστη θέση των πρωταγωνιστών τους. Η ύπαρξη των φαινομένων αυτών (πιθανότατα και άλλων παρόμοιων που δεν γίνονται γνωστά), καθώς και η ιδιότυπη κοινωνική ανοχή που τα συνοδεύει, σχετίζεται με την παιδεία της κοινωνίας, την ευαισθησία της, την αισθητική της, την αντίληψη για την συνολική ευθύνη στην πρόληψη των παρεκτροπών.

Τέτοιου είδους φαινόμενα θα πρέπει να ανησυχούν πρωτίστως την ηγεσία του τόπου, τους ανθρώπους που έχουν αναλάβει την ευθύνη να οδηγήσουν την κοινωνία στην πρόοδο. Πλήττουν το όραμα στη σκέψη των ηγετών της κοινωνίας, και το προσβάλλουν. Και δεν μπορεί παρά να συνεκτιμώνται στο αποτέλεσμα του έργου τους.

Η συχνότητα εμφάνισης των φαινομένων αυτών θα μπορούσε άνετα να χαρακτηρισθεί ως πολύ υψηλή για μια κοινωνία, που παρόλα τα ξένα στοιχεία που έχει δεχθεί, ζει εν πολλοίς στα πλαίσια της Χριστιανικής Παράδοσης, έχει καταβολές υψηλής παιδείας, βλέπει ζωντανά τα τεκμήρια ενός πρωτοποριακού παρελθόντος, έχει μνήμες επιτευγμάτων νεότερων. Τι άραγε μας αποξενώνει από όλα αυτά τα μεγάλα και τα υψηλά και μας μετατρέπει σε μοναχικούς θηρευτές ή σε κατά συρροήν εγκληματίες ή σε απλούς παρατηρητές, εφησυχασμένους; Πολλές οι ερμηνευτικές προσεγγίσεις, που έχουμε ακούσει, πολλές οι σκέψεις που θα μπορούσαμε κι εμείς να διατυπώσουμε. Ένα είναι όμως το ζητούμενο: Απαιτείται αυξημένη προσοχή και προσπάθεια για ανάκαμψη.

Η θητεία μου επί σειρά ετών σε Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων επικεντρώνει το ενδιαφέρον μου στο ζήτημα της Παιδείας. Στο χώρο δηλαδή που κατ’ εξοχήν πάσχει, που εξακολουθεί όμως να είναι προνομιακός για την διαμόρφωση των αυριανών πολιτών και που πάντα αποτελεί ένα από τα θεμέλια της κοινωνίας. Στο σχολείο με τα πολλά προβλήματα: Στο σχολείο όπου οι χώροι είναι συνήθως ανεπαρκείς, όπου η συχνά τριτοκοσμική του όψη εθίζει τους μαθητές στο πρόχειρο, στο ευτελές και (λόγω του ειδικού καθεστώτος που ισχύει στο ζήτημα της καθαριότητας) στο μιαρό, όπου η παραπαιδεία οργιάζει, όπου τα αναλυτικά προγράμματα των μαθημάτων προσφέρουν μεγάλης ποσότητας γνώση, χωρίς να παρέχουν έμπνευση, χωρίς να διαμορφώνουν συνείδηση, όπου δεν εντοπίζεται και δεν αντιμετωπίζεται «εν τη γεννέσει» της η προβληματική συμπεριφορά…

Είχαμε την ευκαιρία, στα πλαίσια μιας σχολικής γιορτής να εκφράσουμε τη σκέψη ότι για να παραχθεί αξιόλογο έργο στο χώρο της Παιδείας απαιτείται η συνεργασία όλων των εμπλεκόμενων παραγόντων: των παιδιών, των γονέων, των δασκάλων, των στελεχών της Εκπαίδευσης, της τοπικής Εκκλησίας, της πόλης. Ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας. Είναι ανάγκη να εργασθούμε όλοι μας, όχι μόνον στα πλαίσια των επαγγελματικών μας υποχρεώσεων, αλλά οπωσδήποτε και πέραν αυτών, στο επίπεδο της εθελοντικής προσφοράς.

Με εξαίρεση τους δασκάλους, στην περίπτωση των οποίων τα όρια εθελοντικής προσφοράς και συμβατικής υποχρέωσης είναι συγκεχυμένα, οι μόνοι φορείς στον τομέα της Παιδείας, που λειτουργούν εθελοντικά, είναι οι Σύλλογοι Γονέων. Είναι, πολύ συχνά, αμέτρητες οι ώρες που διαθέτουν τα μέλη των διοικητικών συμβουλίων τους, προκειμένου να διευθετηθούν ζητήματα. Και μαζί με αυτές τις ώρες διατίθενται κόπος και χρήματα. Δικαιούται λοιπόν απολύτως ο Πρόεδρος ενός Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων να απευθύνει έκκληση προς όλους για εθελοντική προσφορά:

Η Πολιτεία να θέσει την Παιδεία στη σειρά προτεραιότητας που της αρμόζει. Ο νομοθέτης να νομοθετήσει. Οι δάσκαλοι να εμφυσήσουν στα παιδιά την αγάπη για το σχολείο και την ιδέα της αλληλεγγύης στην κοινή προσπάθεια για την καλή εικόνα του. Οι γονείς να πείσουν τα παιδιά τους για την ευθύνη τους στα ζητήματα της ευπρέπειας, της τάξης και της καθαριότητας του σχολείου. Η τοπική αυτοδιοίκηση να επικεντρώσει το ενδιαφέρον της στη νέα γενιά και να επενδύσει σ’ αυτήν. Να φτιαχτούν τα απαραίτητα νέα σχολικά κτήρια, να αξιοποιηθούν εγκαταστάσεις, να καταρτιστούν προγράμματα περιβαλλοντικής αγωγής.

Να υποστηρίζεται η επαφή των σχολείων με κάθε χώρο όπου παρέχεται γνώση με σύγχρονες μεθόδους, που εξάπτουν την φαντασία και δημιουργούν νέα ενδιαφέροντα στα παιδιά, ακόμη κι αν αυτοί οι χώροι βρίσκονται μακριά. Να ενθαρρύνεται και να χρηματοδοτείται η επίσκεψη των σχολείων στα μουσεία μας. Να διοργανώνονται σοβαρές επετειακές εκδηλώσεις, όπου να εκφράζεται με ειλικρίνεια ο σεβασμός στην ιστορική μνήμη (οι αίθουσες οι κατάλληλες γι’ αυτές τις εκδηλώσεις να παραχωρούνται δωρεάν!). Φορείς και Ιδρύματα να αθλοθετήσουν σε ποικίλους διαγωνισμούς, που να καλύπτουν όλα τα ενδιαφέροντα των παιδιών. Να δοθούν στα παιδιά απεριόριστες δυνατότητες έκφρασης. Ιδιώτες χορηγοί να συνδράμουν σε αυτές τις προσπάθειες.

Τα κληροδοτήματα να συνεισφέρουν. Να αποβληθεί η λογική της ανταποδοτικότητας σε ό,τι αφορά την υποστήριξη της παιδικής ηλικίας.
Να εργασθούμε όλοι με όραμα: Ως αντίδοτο στα εκφυλιστικά φαινόμενα της εποχής, να δημιουργήσουμε τις συνθήκες που θα οδηγήσουν σε μια μελλοντική έξαρση του πνεύματος και των τεχνών, που θα δώσει στην πόλη λάμψη και θα την καταστήσει σημείο αναφοράς των πνευματικών εξελίξεων. Να μην αρκεσθούμε στην λογιστική διαχείριση των πραγμάτων.

Η επιτυχία στον τομέα αυτό αποτελεί και ευχή στα νέα σχήματα που με τη νέα χρονιά αναλαμβάνουν την τοπική αυτοδιοίκηση.

Διονύσιος Γ. Γαρμπής
Οδοντίατρος,
Πρόεδρος Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων 4ου Δημοτικού Σχολείου Αργοστολίου