Το online περιοδικό για την Κεφαλονιά
19/10/2011

Κάλπες και καρπιές…

Οι πρώτες βουλευτικές μετά την Ένωση εκλογές γινήκανε στις 14 του Μάη στα 1865. Μα και επί προστασίας γινόντανε εκλογές για την ανάδειξη μελών της Ιονίου Βουλής. Αρχικά οι εκλεκτοί βγαίνανε δια βοής. Και από τούτο και μόνο το στοιχείο μπορούμε να συμπεράνουμε τον βαθμό της αμεροληψίας ή της εγκυρότητας των εκλογών, όπου τα πρόσωπα περισσότερο ενδιαφέρανε τον κυρίαρχο που θα δούλευαν, παρά τον Λαό που υποτίθεται, πως εκπροσωπούσαν. Αργότερα καθιερώθηκε η μυστική ψηφοφορία, που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί καθολική, με την μορφή που την εννοούμε σήμερα. 

Εκλογές που να έχουνε δικαίωμα όλες οι τάξεις του πληθυσμού, σύμφωνα με το ελληνικό σύνταγμα καθιερώθηκαν μετά το 1864 και, μέχρι και την πρώτη δεκαετία του αιώνα μας το σύστημα που επικρατούσε ήταν το πλειοψηφικό με τεχνική διαδικασία το σφαιρίδιο. 

Το σφαιρίδιο, η ψήφος, ήταν μία μολυβένια μπαλίτσα στο μέγεθος μικρού ρεβιθιού. Με το μικρό ετούτο όπλο στο χέρι, προσφορά του υποψηφίου, ο ψηφοφόρος έδειχνε την προτίμησή του ή την αντιπάθειά του, ανάλογα, ρίχνοντάς την στην κάλπη και προς την πλευρά που καθόριζε την έγκριση ή την αποδοκιμασία. Στο μαύρο ή το άσπρο. Από εδώ και η έκφραση… «τον μαύρισε…». 

Η κάλπη ήταν ένα μετάλλινο κιβώτιο σε σχήμα παραλληλεπίπεδου. Στο μέσο της είχε μία εξοχή σαν χωνί, αρκετή να παίρνουμε το χέρι ανθρώπου που στη συμβολή του με το κύριο τμήμα έδινε την ευχέρεια να στρίψει λίγο προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά τα δάκτυλα και να αφήσει το σφαιρίδιο που κρατούσε στα χέρια του ο ψηφοφόρος να πέσει από σχετικό άνοιγμα, στην αντίστοιχη πλευρά της προτίμησής του. Ο κύριος χώρος εσωτερικά ήταν χωρισμένος στην μέση με σταθερό χώρισμα και εξωτερικά το κιβώτιο βαμμένο το μισό ΜΑΥΡΟ και το μισό ΑΣΠΡΟ. 

Κάλπες υπήρχαν στη σειρά όσες και υποψήφιοι. Και πάνου από κάθε μία ο υποψήφιος που αντιστοιχούσε σʼ αυτήν ή ο αντιπρόσωπός του. Περνώντας από μπροστά ο ψηφοφόρος, μαζί με το μειδίαμα δέχεται από τον υποψήφιο και το σφαιρίδιο, το οποίο με μυστικό τρόπο, για να διασφαλιστεί το απόρρητο της ψηφοφορίας, έπρεπε να ρίψει στο άσπρο για το υπέρ ή στο μαύρο για το κατά. 

Μα αυτό το απόρρητο, σπάνια μπορούσε να διαφυλαχτεί. Ή γιατί δεν το επιθυμούσε ο ψηφοφόρος ή γιατί το παραβίαζε με την παρακολούθηση ο υποψήφιος. 

Σε μια εποχή που τα πολιτικά πάθη βρίσκονται σε οξύτητα και οι κομματάρχες στηρίζονται στους μπράβους, τις υποσχέσεις, και τους εκβιασμούς, ήτανε απαραίτητο να γνωρίζουνε ποιοι καταψηφίσανε. Και από την άλλη μεριά οι ψηφοφόροι θεωρούσανε ανάγκη να ψηφίζουνε με τέτοιο τρόπο που να μην αμφισβητείται η ενέργειά τους. 

Έτσι, μία κίνηση… ένα σταύρωμα του χεριού – εψήφισε σταυρωτά ελέγανε - , … το πιάσιμο του σφαιριδίου με το αριστερό χέρι… ή ακόμα και… το γέρσιμο του σώματος, ήτανε αρκετά για να προδώσουν του ψηφοφόρου την προτίμηση. 

Και ο ταπεινωμένος υποψήφιος δεν άντεχε…
Γερασιμάκη, με περιποιήθηκες ωραία, πρωί – πρωί!... έλεγε γεμάτος δηλητήριο στον ψηφοφόρο. Κράμα απειλής και πικρίας. 

Από την δική του πλευρά ο ψηφοφόρος με ετούτο το σφαιρίδιο έβγαζε το άχτι του. Όταν το ʽχε… Και τις περισσότερες φορές για όλα του τα δεινά κάποιος βουλευτής έφταιγε… Άρπαζε την μολυβένια μπαλίτσα, την τίναζε με τέτοια δύναμη στην πλευρά του μαύρου, που η χτυπιά πάνου στον τενεκέ, αντιβούιζε σαν πιστολιά και έκανε τα φυλλοκάρδια του υποψήφιου να σπαρταράνε. Άλλες φορές για να δείξει την μανία και την εκδικητική του διάθεση – βλέπεις η Πολιτεία ετούτο το όπλο του έδωσε για να πάρει γδικιωμό για όλους τους καταστρεμούς που του κάνανε οι αντίπαλοι, που ίσως, και το ψωμί και την δουλειά να του είχανε στερήσει, - άρπαζε το σφαιρίδιο και το δάγκαε και έτσι, με τα σημάδια των δοντιών του το πετούσε μέσα στο μαύρο, γεμάτος και μίσος και πάθος.

Πολλές φορές στην διαλογή βρεθήκανε τέτοιες δαγκωμένες ψήφοι. «Τον εμαύρισε με δαγκωτή…» λέγανε για την περίπτωση. Και ήτανε το  μεγαλύτερο στραπάτσο που μπορούσε να κάμει ο ψηφοφόρος στον υποψήφιο.

Μα δεν υπήρχαν μονάχα εχθροί ανάμεσα στους ψηφοφόρους. Υπήρχανε και φίλοι. Υπήρχανε λάτρεις… Που θωρούσαμε σαν είδωλο τον υποψήφιο. Προσκυνούσανε σε δαύτον, σκύβανε στο πέρασμά του, γινόντανε γιοφύρι να περάσει και σκάλα να ανεβεί. Ήτανε οι «Γκαρδιακοί», οι φανατισμένοι. 

Ετούτοι πηγαίνανε στο χρυσικαριό και φτιάνανε δική τους ψήφο από ατόφιο χρυσάφι. Και όταν έρχονται μπροστά στην κάλπη, την βγάζανε από το τσεπάκι του γκαλέ, να την δει ο αφέντης, ο φίλος και προστάτης, να φχαριστηθεί και τη ρίχνανε όλο γλύκα και καμάρι μέσα στο άσπρο.

Όταν φτάνει η καταμέτρηση, στο ενεργητικό του «Τάδε» ή του «Δείνα», αναφέρονται και τόσοι ψήφοι χρυσοί!.. Χρυσοί και στον συμβολισμό και στην κυριολεξία. 

Ήταν λοιπόν μεγάλη μηχανή, ολόκληρη διαδικασία, με κομπίνες, παρασκήνια και διοργάνωση, η διεξαγωγή των εκλογών. Όχι η επίσημη όψη που βλέπουμε να μοστράρεται από τα όργανα της Πολιτείας, αλλά εκείνη η συγκαλυμμένη και αθέατη που δρούσε πίσω από τις πλάτες του νόμου και του κράτους. Καμιά φορά και με την ανοχή ορισμένων οργάνων του, που δεν παύανε και εκείνα να έχουνε τους πολιτικούς προσανατολισμούς τους, που μεταφράζονταν σε υποχρεώσεις και συμφέροντα. 

Πρώτα έπρεπε να συνέλθουν τα στελέχη του κόμματος, οι μπράβοι. Όχι για να εκλέξουν τον υποψήφιο. Ετούτος ήτανε από θελησιμιό του ή από διορισμό της φατρίας καθορισμένος, και για την ικανότητά του ή την καταλληλότητά του δεν υπήρχε κανένα συλλογικό όργανο, έστω και στοιχειώδικο, να αποτολμήσει γνώμη. 

Οι άνθρωποι της παράταξης συνέρχονται για να γνωματεύουν και να διαχωρίσουν τους ψηφοφόρους!... Πρώτη τους φροντίδα να προμηθευτούν από το δημόσιο ταμείο αντίτυπα των εκλογικών καταλόγων της περιοχής τους. Και με την γνώση την κομματική και την προγενέστερη πείρα τους, διαχωρίζουν τους ψηφοφόρους σε «δικούς», «αντίπαλους», και «αμφισβητούμενους». 

Και όσο για τις δύο πρώτες ομάδες, άτομα φανατισμένα και χρωματισμένα, δεν υπήρχε καμία συζήτηση. Η προσπάθεια από συγγενείς, φίλους, εργοδότες, χτηματοαφέντες και γενικά από όσους μπορούσε να ασκήσουνε επιρροή, έπρεπε να γίνει για τους τρίτους. Με κάθε μέσον, με την υπόσχεση, την υπόδειξη, την απειλή ακόμα και τον συγκαλυμμένο εκβιασμό έπρεπε να τους «τουμπάρουν». Και όχι μονάχα να τους βάλουν να υποσχεθούν πως θα ψηφίσουν τον «δικό τους» υποψήφιο, αλλά να τους βγάλουν από την αφάνεια, να δειχτούν, να προβληθούν, να χρωματιστούν ώστε έτσι εκτεθειμένοι να μη υπάρξει αμφιβολία πως θα ενεργήσουν, πάνου από την κάλπη…

Σημαντικό όμως στοιχείο που βάραινε στην επιτυχία της εκλογής ήσαν οι αγορασμένοι ψήφοι. Ετούτο το άγος που κληροδοτήσανε στον κόσμο οι Ρωμαίοι όταν η δημοκρατία άρχισε να διαφθείρεται, μετά τους Γράκχους, είχε τέτοια εξάπλωση στον τόπο μας, που καταντούσε ουσιαστικά την εκλογή να μη την δίνει η Αξία, αλλά το Χρήμα…

Δύο κατηγορίες ήσαν οι αγορασμένοι ψήφοι. Εκείνοι που κομματικά ανήκανε στην παράταξη, αλλά που από φτώχεια ή από συνήθεια θέλανε το παραδάκι. Διαφορετικά δεν αποκλειότανε να μεταπηδήσουν με του χρήματος την πειθώ στους αντιπάλους. Ετούτοι δεν χρειαζόντανε πολύ προσοχή. Ήτανε σχεδόν σίγουρο ότι αφού πληρωθούν θα ψηφίσουν κανονικά: «Θα κάμουν δηλαδή το θέλημα όπως πρέπει!...». 

Με εκείνους όμως που τα πράγματα ήτανε πιο δύσκολα και που η εξαγορά τους είχε αξία, ήτανε όσοι συμπαθούσαν την αντίπαλη παράταξη. Αλλά, είτε γιατί δεν τους πλήρωναν οι δικοί τους, είτε γιατί τους έδιναν λίγα, μπορούσε να αγοραστούν από τους άλλους. 

Αυτούς που αναλάμβαναν κάτι «καλόπαιδα», αποφασισμένα και ζόρικα. Πρώτη δουλειά την μέρα των εκλογών να τους απομονώσουν σε φιλικά σπίτια, να μη παρουσιαστούν να ψηφίσουν. Ήτανε προτιμότερο να πάει χαμένη η ψήφος που είχε αγοραστεί, παρά να το διακινδυνεύσουν πως την τελευταία στιγμή θα δοθεί στους αντίπαλους. Ετούτο στην γλώσσα των ειδικών λεγόταν «αγορά μισής ψήφου…». Αν όμως ήσαν άγνωστοι στην πιάτσα, και ιδιαίτερα η φυσιογνωμία τους δεν ήταν γνωστή στους κύκλους των εφορευτικών επιτροπών, τότε, αναλάμβαναν να τους αντικαταστήσουν έμπιστοι του κόμματος που πλαστοπροσωπώντας, πήγαιναν και ψήφιζαν για λογαριασμό τους. 

Νοιώθει τώρα κανείς, τι ανακάτεμα γινότανε, αν απομονωμένοι κατάφεραν την τελευταία στιγμή να ξεφύγουν από την επίβλεψη και να παρουσιαστούν στο τμήμα τους να ψηφίσουν… Πολλές φορές μάλιστα εισπράττοντας δεύτερη πληρωμή, από την αντίθετη παράταξη ετούτη την φορά. Γενική αναστάτωση γιατί στους καταλόγους φερόντανε διαγραμμένοι πως… εψήφισαν. 



Έτσι στα 1907 το Αργοστόλι μαζί με άλλες 6 - 7 πόλεις της επικράτειας έλαβε την προέχουσα τιμή, γιʼ αυτή ακριβώς την χαρακτηριστική επίδοσή του, να γίνονται οι εκλογές με εκλογικά βιβλιάρια και όχι με σκέτους καταλόγους. 
Καί θά ψηφάμε τό λοιπόν μέ τά βιβλία ὅλοι; 
Μονάχα στήν Πρωτεύουσα, στή Σύρα, τʼ Ἀργοστόλι 
ἐν ὅλῳ πόλεις ἕξ - ἑπτά, σʼ ἐκείνες τίς ὁποῖες 
ἐπαίρνανε τά χρήματα μέ πλαστοπροσωπίες...

Η διακήρυξη τοιχοκολλήθηκε στην εξώθυρα του Δημαρχείου και την υπογράφει ο Αριστείδης Πανάς, που εδημάρχευε την εποχή εκείνη. Και ο κόσμος έμεινε με την εντύπωση, πως ήτανε ένα καλό μέτρο για να λείψει η νοθεία στις εκλογές…
...Μέ τά ὁποῖα βρέ Μαρῆ, ἐκλογικά βιβλία 
ἡ ἐκλογή ἐν μέλλοντι θά γίνεται τελεία...

Την επόμενη χρονιά τα βιβλιάρια είναι έτοιμα. Και καλείται ο πληθυσμός να σπεύσει να τα παραλάβει. 

Ἀριθ. 4942
Ὁ Νομάρχης Κεφαλληνίας γνωστοποιεῖ ὅτι, 
Συμφώνως πρός τό ἄρθρο 10 ἐν συνδιασμῷ πρός τό ἄρθρον 2 τοῦ νόμου ΓΣΚΑ' περί τροποποιήσεως καί συμπληρώσεως τοῦ περί ἐκλογῆς Βουλευτῶν νόμου...
... ἔχων ὑπ' ὄψιν τό ἀπό 20 Νοεμβρίου συνταχθέν κατά τάς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ ἀνωτέρω νόμου πρακτικόν τῆς οἰκείας ἐπιτροπής καί τό ἄρθρον 11 τοῦ αὐτοῦ νόμου...
…προσκαλοῦμεν τούς Δημότας τοῦ Δήμου Ἀργοστολίου ὅπως προσέλθουν εἰς τό γραφεῖον τοῦτο τοῦ Πρωτοδικείου καί λάβωσι ἕκαστος τό βιβλιάριον αὐτοῦ.........
Ἐν Ἀργοστολίῳ 20 Νοεμβρίου 1906
Ὁ Νομάρχης
Σπ. Ε. Δάσιος

Μετά δύο χρόνια, ένα σημαντικό γεγονός πραγματοποιήθηκε για τους εργαζομένους του Αργοστολίου. Σήμερα, με τις τόσες αργίες και εξαιρέσιμες και με τις τρεις ημιαργίες την εβδομάδα, ίσως να ʽμαστε αδύναμοι να εχτιμήσουμε την τότε αξία του. Για τα χρόνια όμως εκείνα που η εργασία ήταν δουλεία και οι απασχολούμενοι, είτε εργάτες είτε εργοδότες ήσαν, καταντούσαν σκλάβοι του εικοσιτετραώρου, χωρίς ανάπαυση ολόκληρο το εφταήμερο, ούτε αυτή την απαραίτητη που προστάζει ο Δεκάλογος, το απόχτημα είναι άξιο να διατυμπανιστεί.

Στα 1910 καθιερώθηκε νομοθετικά για το Αργοστόλι η Κυριακή αργία. Και ετούτο ήταν επιστέγασμα μακροχρόνιας προσπάθειας και πολύμοχθου αγώνα. Να μνημονεύσουμε και το όνομα του ταπεινού πρωτεργάτη αυτής της κίνησης. ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΛΙΣΙΑΝΟΣ. Ο Κουρέας. 

Έτσι η μέρα των εκλογών καθιερωμένη πάντα Κυριακή, ήταν μέρα αργίας από την φύση της και όχι περιστασιακά. 

Μπήκανε και τα βιβλιάρια, λιγοστέψανε κάπως και οι πλαστοπροσωπίες, χωρίς όμως μέχρι και τα τελευταία χρόνια να γίνει κατορθωτό να εξαλειφθούν ολοκληρωτικά. Οι επιτήδειοι βρίσκανε τον τρόπο να πατούνε πάνου στον νόμο και τις διατάξεις και να κάνουνε την δουλειά τους. 

Μένανε τα σφαιρίδια… Που είχανε και αυτά την δική τους δολιότητα και την δική τους μυστική τέχνη να πλαστογραφούν την λαϊκή ετυμηγορία. Και βέβαια οι «ειδικοί» του κόμματος είχανε ιδιαίτερη απασχόληση να βρίσκουνε τα ανοιχτά παράθυρα που άφηνε ο νόμος για να σπρώχνουν την παρανομία… Το μεγαλύτερο όμως από τα μειονεκτήματα ήταν, που δύσκολα εξασφάλιζε το απόρρητο. 

Τούτο είναι που ανάγκασε το Κράτος στα 1911 να καθιερώσει τα ψηφοδέλτια. 
Τἄμαθες μωρέ Κουτρούλη
τά περί τῶν ἐκλογῶν;
Πᾶν οἱ κάλπες κιʼ οἱ μπουσοῦλοι 
καί ὁ ἔνσφαιρος ἀγών.
……………………………………………………….
Ἀνόρθωσις ἀνόρθωσις πού δέν χωροῦν ἀστεῖα 
τά βρώμικα σφαιρίδια τʼ ἀλλάζει μέ δελτία. 

Αρχικά τα ψηφοδέλτια καθιερώθηκαν στις δημοτικές εκλογές. Στις βουλεφτικές πολύ αργότερα. Γιατί και στα 1920 ο κόσμος εψήφισε με σφαιρίδιο.

Με ετούτα όμως τα ψηφοδέλτια ο νόμος άθελά του και κάτου από την κάλυψή του άνοιγε ευκαιρίες νοθείας που κανείς δεν τις φανταζόταν. Γιατί σαν χαρτιά αντλούσανε την υπόληψή τους από εκείνους που τα χειριζόντανε… Έτσι πολλές φορές καταντούσανε κουρελόχαρτα και ίσως ακόμα κάτι πιο βρώμικο…

Αυτός ο ίδιος νόμος αναγνώριζε την εγκυρότητα και των χειρόγραφων ψηφοδελτίων. Και επειδή δεν ήταν νοητό να διαγράψει σαν πολιτικά ανίκανα τους ανορθόγραφους, αναγνώριζε σαν έγκυρα και τα ανορθόγραφα… Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς, ένα όνομα, με πόσους συνδυασμούς γραμμάτων ορθογραφικά και γραφικά μπορούσε να παρουσιαστεί… Με Κεφαλαία, με μικρά, με ανάμιχτα… Ετούτα ήταν τα σημαδεμένα και στο εκλογικό κέντρο του κόμματος που έδρευε το επιτελείο των «εγκεφάλων», τηρούσανε ένα μητρώο, που ξέρανε το κάθε σημαδεμένο σε ποιον ύποπτο ψηφοφόρο εδόθηκε. Αλίμονό του αν στη διαλογή δεν ήθελε βρεθεί μέσα στην κάλπη. Γιατί πρέπει να ξέρουμε πως ο νόμος πάλι, έδινε το δικαίωμα στον ψηφοφόρο να δηλώσει ότι έχει ψηφοδέλτιο από το σπίτι του και να μη δεχτεί εκείνα της εφορευτικής επιτροπής. 

Η πιο εξασφαλισμένη όμως διαδικασία ήταν τα φάκελα. Εφρόντιζε η παράταξη να προμηθευτεί, τουλάχιστο από ένα φάκελο των εκλογικών τμημάτων, σφραγισμένο με την σφραγίδα της εφορευτικής επιτροπής του τμήματος. Ετούτο φαίνεται δύσκολο. Μα δεν ήταν καθόλου ακατόρθωτο. Γιατί και μέσα στις εφορευτικές επιτροπές υπήρχαν φανατικοί που κατάφερναν να αποσύρουνε ένα φάκελο σφραγισμένο και να το διοχετεύσουνε στα χέρια της παράταξής τους και πολλές φορές το κόμμα αποφάσιζε να θυσιάσει μια ψήφο για το σκοπό ετούτο. Έστερνε ένα ψηφοφόρο της, πως θα ψηφίσει και εκείνος όταν έπαιρνε το φάκελο εφρόντιζε να φύγει από το εκλογικό τμήμα χωρίς να ολοκληρώσει την διαδικασία της ψηφοφορίας. Χανότανε βέβαια η ψήφος του. Μα έμενε κέρδος το  φάκελο που απέβαινε αστείρευτη πηγή σιγουριάς. 



Πήγαινε στο εκλογικό κέντρο ο αγορασμένος ή ο ύποπτος ψηφοφόρος και εκεί του δίνανε το ψηφοδέλτιο σφραγισμένο στο φάκελο του τμήματός του, έτοιμο για να το ρίψει στην κάλπη… με την εντολή πως μόλις ψηφίσει να επιστρέψει αμέσως στο κέντρο, φέροντας μαζί του το δικό του φάκελο, που το παρέδιδε στην επιτροπή και έπαιρνε τα λεφτά…

Μια διασφάλιση δηλαδή που πλησίαζε την τελειότητα. Γιατί έτσι το κόμμα ήξερε θετικά τι εψήφισε ο αποσταλμένος της και σύγχρονα αποκτούσε ένα αχρησιμοποίητο σφραγισμένο φάκελο, κατάλληλο να συνεχίσει, σαν το εναλλασσόμενο ρεύμα, τις καμπύλες των διαδικασιών σε απεριόριστες διαδοχές. 

Πολλές φορές δεν ήταν ανάγκη να εκθέτουν το εκλογικό κέντρο του κόμματος. Τα σπίτια που γειτόνευαν με τα εκλογικά τμήματα ήσαν ότι πιο κατάλληλο για τέτοιες συναλλαγές. Ήσαν μάλιστα περιζήτητα, και ένα από τα μελετήματα του κόμματος ήταν να εξακριβώσει μέρες πριν, την ιδεολογία του ιδιοκτήτη για να φροντίσει να μεταβληθούν σε παραρτήματα αυτής της άνομης αγοραπωλησίας.

Έτσι, είτε με σφαιρίδια, είτε με ψηφοδέλτια, με καταλόγους, είτε με βιβλιάρια, η ανομία κυριαρχούσε. Και οι εκλογές καταντούσαν  μια μηχανή που έφτιανε παρατάξεις και φατρίες, αλλά που δεν νοιαζόταν ούτε για την Τιμή, ούτε για την αξιοπρέπεια. 

Ο Νόμος για να προστατεύει τον πολίτη, τον ψηφοφόρο, υπήρχε. Ήταν γραμμένος με άρθρα που καθόριζαν διαδικασίες και επέβαλαν ποινές. Μα ήταν ο πολίτης εκείνος που απόδιωχνε τον Νόμο!... Γιατί τι να σου κάμουν τα διατάγματα όταν η Ανομία ήταν ενδογενής και συλλογική και έστηνε παγίδες που στο δόκανο της έπιανε νομοταγείς και παράνομους!... 

Στον τόπο ετούτο, στην διαδρομή των δεκαετηρίδων, πολλές φορές το εκλογικό σώμα, οι ψηφοφόροι, εκλήθησαν να εκφράσουν την ετυμηγορία τους… διεξαχθήκανε εκλογές και διά βοής και με ανάταση του χεριού και μυστικές και φανερές. Και με σφαιρίδιο και με ψηφοδέλτια… Και σε ανοιχτούς χώρους και σε κινηματογράφους… Και σε πλατείες και σε εκκλησίες παλαιότερα, και σε σκολεία και σε λέσχες…

Στάθηκε πολλές φορές ο κόσμος στην γραμμή να… ψηφίσει. Άλλοτε κατά συνείδηση, άλλοτε κατʼ επιταγή. Το ΝΑΙ είτε ΟΧΙ κατά την περίσταση… Και με ένα μοναδικό ψηφοδέλτιο και έναν μοναδικό υποψήφιο… Και πολλές φορές χωρίς το στοιχειώδες δικαίωμα να εκφράσει την αντίθεσή του, κατά παράβαση όχι του νόμου, αλλά του κανόνα που συνθέτει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια…

Εψήφισε πολλές φορές ο ψηφοφόρος με κόκκινα και με γαλάζια και με κίτρινα και με λευκά ψηφοδέλτια… Εψήφισε με την καρδιά ταραγμένη και με τον τρόμο στην ψυχή. Για να διαπιστώσει στο αποτέλεσμα πως η ψήφος του, η έστω μοναδική, η ψήφος της διαμαρτυρίας, είχε εξαφανιστεί από την κάλπη…

Εψήφισε, και μαζί με την ορατή επιτροπή στο εκλογικό τμήμα, τον παράστεκαν ο φόβος, η απειλή, η βία, ο εκβιασμός, η παραχάραξη ή έστω τα πιο ήπια, ο συναισθηματισμός ή η υποχρέωση…

Κάτου από τέτοιες προϋποθέσεις το αποτέλεσμα της κάλπης, το συλλογικό αποτέλεσμα, ήταν βρώμικο. Και μπορεί να ικανοποιούσε ορισμένους «εκλεκτούς», αλλά όχι και το δημόσιο αίσθημα…

Έτσι οι εκλογές, με ελάχιστες εξαιρέσεις, καταντούσανε προσβολή στην Τιμή και στο Ήθος. 

Μονάχα ΟΤΑΝ ο ψηφοφόρος, με συναίσθηση του πόσο δυνατός είναι και πόσο αποτελεσματικό όπλο κρατάει στα χέρια του, σταθεί περήφανα μπροστά στην κάλπη και αποτινάξει τον φόβο, αποδιώξει και την υποχρέωση και την Σκοπιμότητα και την Υστεροβουλία, θα ανοίγουν οι κάλπες και θα συνθέτουν ένα αποτέλεσμα ακέραιο σαν την Αλήθεια και δυνατό σαν την Ανάγκη.

Ανεξάρτητα από τι ψηφοδέλτια προέκυψε, κόκκινα, γαλάζια, άσπρα ή κίτρινα, και τι χέρια τα έρριψαν στην κάλπη, ροζιασμένα, ντελικάτα ή πλαδαρά, θα ʽναι σε θέση να θεμελιώσει ένα κόσμο που θα στηρίζεται στην Συνείδηση και την Τιμή και όχι στο Αντίτιμο, την Βία ή την Εξαγορά…

Σημειώσεις
1. Η. Τσιτσέλη, Κεφαλληνιακά σύμμικτα, Βʼ εν Αθήναις 1960, σελ. 607.
2. Η. Τσιτσέλη, ό.π., σελ. 598.
3. Εφημερίδα Ζιζάνιον, φ. 460, 13.10.1907, σελ. 2β. 
4. ό.π., σελ. 1α.
5. Ζιζάνιον, φ. 512, 13.10.1908, σελ. 4α.
6. Ζιζάνιον, φ. 577, 17.4.1910, σελ. 4β.
7. Ζιζάνιον, φ. 673, 10.12.1911, σελ. 1α.

Το παρόν έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό «Κεφαλονίτικη Πρόοδος».

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Το όνομα «Γεράσιμος»... Οι ταβέρνες τ' Αργοστολίου »

Youtube Feed

Instagram Feed

kefalonitis (kefalonitismag)
kefalonitis (kefalonitismag)
kefalonitis (kefalonitismag)
kefalonitis (kefalonitismag)
kefalonitis (kefalonitismag)
kefalonitis (kefalonitismag)

Copyright © 2002 - 2018 kefalonitis.com
Το σύνολο του περιεχομένου και των υπηρεσιών του kefalonitis.com διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση.
Απαγορεύεται η χρήση ή επανεκπομπή του, σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς γραπτή άδεια του εκδότη.

Dual Design Agency