Το online περιοδικό για την Κεφαλονιά
13/10/2011

Το μαξιλάρι του δεσπότη...

Στο τεύχος 23 του περιοδικού Kefalonitis.mag, που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβρη του 2010, είχα αναφερθεί σε ένα γεγονός εύθυμο, το οποίο είχε συμβεί στα παλιά χρόνια, όταν ήμουν μέλος της μπάντας της Φιλαρμονικής Κεφαλληνίας. Το κείμενο συνοδευόταν και από φωτογραφικό υλικό. Σε αυτές τις φωτογραφίες εμφανίζεται και ο παιδικός μου φίλος, Μιχάλης Μπάλλας, με τον οποίο ήμασταν μαζί στο Δημοτικό, στην Εμπορική και στην Φιλαρμονική και ο οποίος, πλέον, κατοικεί στην Αθήνα.

Έτσι, αποφάσισα, να του στείλω το συγκεκριμένο τεύχος του Kefalonitis.mag, για να του «ξυπνήσω» αναμνήσεις. Ο Μιχάλης, λοιπόν, ο Μπάλλας, ενθουσιάστηκε πολύ, τόσο επειδή του θύμισα το συγκεκριμένο περιστατικό, όσο και για το ότι, όπως ήδη γνωρίζουν οι αναγνώστες του περιοδικού, γράφω τα κείμενά μου σε ντοπιολαλιά. Απόρροια αυτού του ενθουσιασμού του, είναι το παρακάτω ποίημα, το οποίο μου έστειλε κι εγώ με τη σειρά μου, ενθουσιασμένος και συγκινημένος, αποφάσισα να το δημοσιεύσω!

Θα ήθελα μόνο,  όσο αφορά το περιστατικό με το μαξιλάρι, στο οποίο αναφέρεται ο Μιχάλης, να κάνω μια μικρή, αλλά απαραίτητη διόρθωση, μιας και, όπως γράφει στο ποίημα του και ο φίλος μου, υπήρξα πρωταγωνιστής στο συγκεκριμένο περιστατικό.

Κάθε χρόνο, στο πανηγύρι της Λάμιας, στα Δειλινάτα, οι της Φιλαρμονικής, πηγαίναμε από βραδύς για να παίξουμε κομμάτια για να ψυχαγωγήσουμε τους επισκέπτες και για να είμαστε εκεί το πρωί που θα γινόταν η λιτάνευση της εικόνας στο χωριό, το ίδιο έκαναν και οι ψαλτάδες και ο δεσπότης. Για ύπνο, το βράδυ, μας παραχωρούσαν τον ξενώνα, δίπλα στην εκκλησία. Σε ένα μεγάλο δωμάτιο, μιας και ήμασταν πολλοί, κοιμόμασταν εμείς της Μουσικής, σε ένα άλλο οι ψαλτάδες και σε ένα ξεχωριστό ο δεσπότης, που εκείνη την εποχή ήταν ο Βουής. Μας είχαν ενημερώσει ότι ο δεσπότης θα έφτανε πιο αργά. Περνώντας, εγώ, από το διάδρομο του ξενώνα, πρόσεξα πως στο δωμάτιο που προοριζόταν για το δεσπότη ήταν όλα στρωμένα στην εντέλεια κι ένα ωραιότατο μαξιλάρι φιγουράριζε «προκλητικά» στο επάνω μέρος του κρεβατιού. Τρύπωσα, λοιπόν, στο δωμάτιο, «βούτηξα» το μαξιλάρι κι επέστρεψα στο δωμάτιο να κοιμηθώ με τους υπόλοιπους της Μουσικής.

Περιττό να σας πω, ότι δεν περιγράφεται, το τι έγινε, όταν, αφού έφτασε ο δεσπότης, ανακάλυψαν οι παρατρεχάμενοι την απουσία του «δεσποτικού» μαξιλαριού... Εγώ, δε, μπορεί να κοιμήθηκα στρωματσάδα, αλλά το κεφάλι μου αναπαυόταν σε πουπουλένιο μαξιλάρι!

Φίλε Μιχάλη, αυτή ήταν η μικρή ιστορία του μαξιλαριού, μιας και τότε, μικρή ήταν και η ηλικία μας...

 

Θύμησες

Κολέα μου σ' ευχαριστώ,
που έστειλες σε 'μένα
βιβλίο, για να ονειρευτώ
και 'γω τα περασμένα.

 

Το libro όπου έλαβα
πούν' ο «Kefalonitis»
τσί θύμησες ετράβηξε
σα νάτανε μαγνήτης.

 

Το παρελθόν του τόπου μου,
μέσα σ' αυτό που διαβάζω,
δε φείδομαι του κόπου μου,
αφού και διασκεδάζω.

 

Μπράβο, λοιπόν, λεβέντη μου,
για τούτο το βιβλίο
όπου, προσφέρ' αφέντη μου,
χαρά και μεγαλείο.

 

Τούτη, δύσκολη, η ριμάτα,
είν' σε κάθε της γωνιά,
μοιάζει στα χωριά είς -άτα
πούχει η Κεφαλονιά.

 

Μ' αυτά, τα όσα σου φωτό,
τα μάτια μου δακρύζουν
κι όταν μ' αγάπη τα κοιτώ
και τί δε μου θυμίζουν.

 

Βλέπω τους φίλους μέσα 'κει,
συμμαθητές μας τότες,
εις τη ΣΧΟΛΗ τη ΜΟΥΣΙΚΗ,
που μάθαμε τσί νότες.

 

Πόσοι υπάρχουν απ' αυτούς
και πόσοι έχουν φύγει;
Απ' τους ανθρώπους 
τους σωστούς
π' αυτοί δεν είναι λίγοι;
Βλέπω επάνω το Ραζή,
Γούλιο, Ισμαήλο, Μπέμπη,
Μπάλλα, Θάνο... Μπόλο (ζεί;)
το Νιόνιο να εκπέμπει.

 

Να θυμηθούμε, κι είν' σωστό
το ΔΑΣΚΑΛΟ ΜΑΣ Βερονίκη,
και θα 'ναι βέβαια αυτό,
το συγχώριο που τ' ανήκει.

 

Μέτρο τώρ' εγώ θ' αλλάξω
κάτι άλλο για να πούμε,
τη γαλήνη να ταράξω,
αφού δε θα κοιμηθούμε.

 

Για θυμίσου Διλινάτα,
πήγαμε για λιτανεία
όλη η νύχτα, με παρλάτα
πέρασε και με αστεία.

 

Κάποια ώρ' ο Παναγάκης
λέει στο Μπρούσκο το μεγάλο:
«Θέλεις κάτι κύριε Σπύρο;
Πες μου αν θέλεις τίποτ' άλλο.»

 

Τότε ο Μπρούσκος απαντάει:
«Ναι, άσε με να θυμηθώ
κάποιον θέλω να με κουνάει
μέχρι να αποκοιμηθώ.»

 

Είν' ο Μπρούσκος στο κατώι,
κι άκουγε, κάποιου μιλιά
και συνεχές κουβεντολόι,
μα δεν έβγαζε λαλιά.

 

Κουμπισμένος 'κει στον τοίχο
πάνω σ' ένα μαξιλάρι
άκουγε συχνά τον ήχο
μα δεν έπαιρνε χαμπάρι.

 

Ο Πολυλογάς με τάξη,
έλεγε στα λόγια τούτα,
«πώς μπορεί αυτός να φτιάξει
την ΑΚΡΟΠΟΛΗ σε τούρτα!!!».

 

Παλ' ο Σπύρος ακουμπάει
ξώφαλτσα στο μαξιλάρι,
και ώρα σα περνάει,
τρίτο ύπνο έχει πάρει.

 

Τότε από 'κει περνάει,
ο Διονύσης Τζουγανάτος!!
Βλέπει πως αυτό γλιστράει, 
και πλησίασε τρεχάτος...!!

 

Σκέφτεται πως είναι κρίμα,
να 'ναι άδειο μαξιλάρι!!
κι είναι η ώρα, «έξτρα πρίμα»,
να τραβήξει να το πάρει.

 

Το τραβάει το μαξιλάρι
μετά, προσοχής πολλής
μα τον παίρνουνε χαμπάρι
κι είχε γίνει της τρελής!!

 

Έπεσε το γέλιο τόσο
- το θυμάσαι ασφαλώς... -
«τα μαζέψαμε ωστόσο
όλοι εμείς επιμελώς.»

 

Έφερες, στο νου μου, μνήμες,
απ' τη δική μας εποχή,
τότε π' αντέχαν οι «κνήμες»,
στο χιονιά και τη βροχή.

 

Είναι τόσα, τόσα άλλα,
τότε π' είχαμε περάσει
μα μικρά ή και μεγάλα
που δεν τα 'χουμε ξεχάσει.

 

Ποιό απ' όλα να διαλέξω
ποιό να πρωτοθυμηθώ
δύσκολο να επιλέξω,
για να παρηγορηθώ

 

Έτσι περνούσε ο καιρός,
τα χρόνια μας εκείνα,
κι ας ήταν τόσο φοβερός,
με φτώχεια και με πείνα.

 

Σκαρώναμε, κάθε λογής,
ο «εις» στον άλλο φάρσες,
φάρσες κοινής επιλογής
κι ας μην υπάρχουν μάσες.

 

Τέτοια είν' όλα σχετικά,
αυτά που πάνω γράφω,
μα φαίνονται και λογικά,
γι' αυτό τα υπογράφω.

 

Σου θύμισα και μερικά
που τα 'χες ξεχασμένα
κι ας είναι σαν αερικά
στο χρόνο αφημένα.

 

Σ' έχω ζαλίσει αρκετά
μ' αυτά τα όσα λέω,
μα ορισμένα απ' αυτά 
με κάνουνε και κλαίω.

 

Σου είπα 'γω, τόσα πολλά
έτσι εγώ πιστεύω,
μα σ' αγαπώ όμως τρελά,
και τόσο σε λατρεύω.

 

Από καρδιάς, σ' ευχαριστώ
ξανά για το βιβλίο,
σ' αφήνω και σε χαιρετώ
tsao carro amico mio.

 

O φίλος σου,
Μιχαήλ Δημητρίου Μπάλλας

 

 

Youtube Feed

Instagram Feed

kefalonitis (kefalonitismag)
kefalonitis (kefalonitismag)
kefalonitis (kefalonitismag)
kefalonitis (kefalonitismag)
kefalonitis (kefalonitismag)
kefalonitis (kefalonitismag)

Copyright © 2002 - 2018 kefalonitis.com
Το σύνολο του περιεχομένου και των υπηρεσιών του kefalonitis.com διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση.
Απαγορεύεται η χρήση ή επανεκπομπή του, σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς γραπτή άδεια του εκδότη.

Dual Design Agency