Δάφνις Κόκκινος – Ο Έλληνας πρεσβευτής της Πίνα Μπάους στο Βούπερταλ

«Την Πίνα την ενδιέφερε πάντα το ιδιαίτερο και το διαφορετικό» θα πει ο Δάφνις Κόκκινος σε συνέντευξή του το 2017, ενώ από το 2020 είναι ο νέος διευθυντής της Κρατικής Σχολής Ορχηστρικής Τέχνης.

Της ζωής του το μονοπάτι πέρασε μέσα από τη σιωπή, τη μοναξιά, τον πόνο, τον έρωτα, το χορό. Και όλα αυτά, με κοινό παρονομαστή: την αλήθεια. Ο Δάφνις Κόκκινος, ο μοναδικός Έλληνας χορευτής που υπήρξε για σχεδόν τρεις δεκαετίες βασικό μέλος της θρυλικής ομάδας της Πίνα Μπάους, συνεχίζει να χορεύει και να εμπνέει.

Γεννημένος στο Ηράκλειο Κρήτης, έκτος γιος της οικογένειάς του, ο Δάφνις βρέθηκε σε μια αίθουσα μπαλέτου στα 15 του. Ήταν το μόνο αγόρι. Η δασκάλα τού πίστεψε, εκείνος δούλευε σκληρά. Οι μητέρες των συμμαθητριών του είχαν άλλη γνώμη – απαίτησαν να φύγει. Κι έτσι, το πρώτο του «όχι» ήρθε νωρίς. Το πάθος όμως δεν πνίγεται. Περίμενε υπομονετικά να τελειώσει το σχολείο, μετακόμισε στην Αθήνα, και με πείσμα μπήκε στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης.

Το τρένο Αθήνα–Βούπερταλ

Ως δευτεροετής σπουδαστής, είδε στο Ηρώδειο το «Café Müller» και την «Ιεροτελεστία της Άνοιξης». Η Πίνα Μπάους. Συγκλονισμός. Ήξερε πια τον προορισμό. Το τρένο από την Αθήνα για το Βούπερταλ έγινε η ράγα της ζωής του. Σπούδασε στο Έσσεν, εκεί που η Μπάους διηύθυνε τη σχολή. Το 1993 έγινε μέλος του Χοροθεάτρου. Το 2002 έγινε βοηθός της. Μετά τον θάνατό της το 2009, συνέχισε ως επικεφαλής, κουβαλώντας όχι μόνο το έργο της αλλά και τη φιλοσοφία της.

«Ακούγεται εύκολο και όντως είναι όταν εστιάζεις στον στόχο σου. Και η νεότητα έχει αυτή την ιδιαιτερότητα. Να αγνοεί τα εμπόδια», έχει πει.

Ο Κόκκινος ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο με έργα-σταθμούς της Πίνα: «Sacre du Printemps», «Kontakthof», «Arien». Ερμήνευσε στη «Μίλα της» του Αλμοδοβάρ, εμφανίστηκε στο ντοκιμαντέρ «Pina» του Βιμ Βέντερς, χορογράφησε για το «Zenne Dancer». Το πρώτο του προσωπικό έργο, «Addio Addio Amore», ήταν ένας φόρος τιμής στην Πίνα Μπάους.

«Είχα τη λανθασμένη άποψη»

Το θέατρο της Πίνα δεν ήταν απλώς κίνηση – ήταν εσωτερική εξομολόγηση. Στην ατμόσφαιρα εμπιστοσύνης που έχτισε, κάθε χορευτής μπορούσε να είναι αληθινός, με τις αδυναμίες και τα δυνατά του σημεία.

«Με την Πίνα, μάθαμε όχι μόνο πώς να κάνουμε κάτι, αλλά και γιατί το κάνουμε. Ανακάλυψα πράγματα που μέχρι τότε είχα την αντίθετη άποψη, δηλαδή τη λανθασμένη».

Η κοινή γλώσσα των ανθρώπων

Ο Δάφνις Κόκκινος δεν πιστεύει στη διαφορετικότητα των ανθρώπων ως διαχωριστικό. Αντίθετα, υπογραμμίζει πως οι άνθρωποι παντού βιώνουν τα ίδια συναισθήματα – απλώς τα εκφράζουν διαφορετικά.

«Τον πόνο, την αγάπη, την απουσία, το χαμόγελο, τη μοναξιά, το θυμό. Όλοι τα έχουμε κοινά. Και η Πίνα πάντα ενδιαφερόταν για το ιδιαίτερο και το διαφορετικό. Αυτό δούλευε με τον καθένα μας ξεχωριστά».

Ένας κύκλος κλείνει, ένας άλλος ανοίγει

Το 2020, ο Δάφνις Κόκκινος διορίστηκε διευθυντής της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης – της σχολής απ’ όπου ξεκίνησε. Η απόφαση τον αιφνιδίασε. Όπως λέει, ήταν σαν να του είπαν «θα πας στο φεγγάρι». Ο κορωνοϊός πάγωσε τις παραστάσεις στο Βούπερταλ και το timing έπαιξε τον ρόλο του. Γύρισε στην Ελλάδα, στο μέρος όπου άρχισαν όλα, για να εμπνεύσει την επόμενη γενιά.

«Αν δεν μοιραστείς κάτι, τότε δεν υπάρχει».

Ο Δάφνις Κόκκινος συνεχίζει να χορεύει. Όχι γιατί «πρέπει», αλλά γιατί δεν ξέρει άλλο τρόπο να είναι αληθινός.

Πηγή: https://www.in.gr