«Ένα αψεγάδιαστο σώμα” ή…”Σώμα & πνεύμα υγιή»?

Γράφει η Ελένη Σολωμού, Κλινική διαιτολόγος-διατροφολόγος,BSc

Όσοι ασχολούμαστε με την υγεία του ανθρωπίνου σώματος πολύ συχνά αντιλαμβανόμαστε τη λανθασμένη αντίληψη που έχει μεγάλο μέρος του πληθυσμού για το σώμα του και την παγίδα που πέφτει στο βωμό της ιδανικής εικόνας.

Μεγάλο είναι το ποσοστό εκείνων που μπορεί να είναι απολύτως υγιείς (σωματικό βάρος-λίπος-αιματολογικές εξετάσεις σε φυσιολογικά επίπεδα), αλλά η εικόνα που έχουν εκείνοι για το σώμα τους να τους απομακρύνει από αυτό που έχει πραγματική αξία.

Είναι γεγονός ότι η μόδα «προστάζει» σώματα αδύνατα (πολύ συχνά στα όρια της ανορεξίας), εξαιρετικά γυμνασμένα (σύνδρομο του Άδωνη) και μη ρεαλιστικά τις περισσότερες φορές.

Είναι γεγονός ότι την άνοιξη και το καλοκαίρι η ενασχόληση με το σώμα μας και οι απαιτήσεις μας από αυτό είναι μεγαλύτερες από κάθε άλλη εποχή του χρόνου.

Είναι γεγονός ότι τα διαιτολογικά γραφεία, γυμναστήρια, κέντρα αισθητικής ασφυκτιούν τους εαρινούς-θερινούς μήνες, προετοιμάζοντας στρατιές θεάρεστων σωμάτων.

Ως επιστήμονες διατροφής και εκτός από το να δίνουμε διατροφική καθοδήγηση σε όποιον μας τη ζητήσει, οφείλουμε να κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου, όταν η λανθασμένη εικόνα που έχουν τα άτομα για τον εαυτό τους γίνεται εν δυνάμει κίνδυνος για την υγεία τους.

Από το να επιζητούμε, λοιπόν, την κοινωνική αποδοχή μέσω της άρτιας εικόνας και να κυνηγάμε, χίμαιρες, ας προσγειωθούμε λίγο, και ας εστιάσουμε στη διαμόρφωση μιας υγιούς σχέσης με το φαγητό, αποδεχόμενοι ταυτόχρονα και τη φυσική μας διαφορετικότητα.

Τί σημασία έχει αν δεν έχουμε όλοι τις αναλογίες μοντέλων διεθνούς καριέρας, αλλά τρώμε υγιεινά, το σωματικό μας βάρος και οι βιοχημικοί μας δείκτες είναι όλοι φυσιολογικοί;

Τί σημασία έχει αν δεν έχουμε γραμμωμένους κοιλιακούς (ξέρω…καλοκαίρι έρχεται), αλλά περπατάμε καθημερινά, γυμναζόμαστε όσο μας επιτρέπουν οι εβδομαδιαίες υποχρεώσεις και έχουμε μια άριστη φυσική κατάσταση;

Τί σημασία έχει αν τρώμε και το γλυκό μας πού και πού χωρίς να μας τρώνε πρώτα οι τύψεις και έπειτα τα χιλιόμετρα, προκειμένου να κάψουμε τις θερμίδες του;

Τί σημασία έχει αν δεν καταφέρνουμε πάντα να ακολουθούμε τις διατροφικές οδηγίες “by the book” και τρώμε και κάτι λαχταριστό (όχι συχνά επιτρεπτό) με την παρέα μας πού και πού;

Και εν τέλει, τί ζωή είναι αυτή αν βρισκόμαστε συνεχώς σε μία καταπίεση για να επιτύχουμε την ιδανική εικόνα, αυτή που θα τραβήξει όλα τα φώτα πάνω της & θα κερδίσει εκατομμύρια likes στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;

Γιατί ναι μεν η υιοθέτηση υγιεινών διαιτητικών συμπεριφορών & η ένταξη της σωματικής άσκησης είναι δώρα ζωής, αλλά όταν αυτά γίνονται εμμονή στο βωμό της τέλειας εικόνας, τότε γίνονται ισόβιες φυλακές.

Και ναι… Εξίσου εκθαμβωτική μπορεί να είναι και η εικόνα εκείνου του ατόμου που δε θρέφει σωστά μόνο το σώμα του, αλλά φροντίζει με τον ίδιο ζήλο και την ψυχή του!