«Μια φορά κι ένας φόνος» της Έλενας Μπολονάση

Ένας δολοφόνος που ξαναγράφει με αίμα το τέλος των παραμυθιών. Το μόνο που αφήνει πίσω του είναι μια σκισμένη σελίδα και ένα κόκκινο αντικείμενο. Ο αστυνόμος Πετρίδης και η ομάδα του πρέπει να τον σταματήσουν. Στο «Μια φορά κι ένας φόνος», το νέο μυθιστόρημα της Έλενας Μπολονάση που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας, ο αναγνώστης μπαίνει στη σκηνή εγκλήματος κι ακολουθεί τα ίχνη της έρευνας. Ο χρόνος πριν τον επόμενο φόνο τελειώνει.

Η Έλενα Μπολονάση είναι δικηγόρος, εγκληματολόγος και φιλόλογος. Διδάσκει σε μεταπτυχιακά προγράμματα δικαστικής ψυχολογίας. Έχει γράψει τρία αστυνομικά μυθιστορήματα κι έχει λάβει μέρος σε συλλογικά έργα.

1. Πώς δημιουργήθηκε η ιδέα να συνδυάσετε τον κόσμο των παραμυθιών με ένα
   αστυνομικό μυθιστόρημα;

Όλα τα παραμύθια τελειώνουν με το «ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» για να αισθανόμαστε ήσυχοι και ασφαλείς πως η τάξη πάντα αποκαθίσταται. Όμως, η πραγματικότητα δεν είναι πάντα έτσι. Πίσω από κλειστές πόρτες διαπράττονται ειδεχθή εγκλήματα: γυναίκες κακοποιούνται, παιδιά βιώνουν μια κόλαση, ηλικιωμένοι γίνονται θύματα βίας. Κι όλα αυτά σε περιβάλλοντα όπου θα έπρεπε να νιώθουν σιγουριά και ασφάλεια. Θέλησα να γράψω για έναν δολοφόνο που, όσα παραμύθια κι αν διαβάζει, δεν μπορεί να κοιμηθεί τα βράδια γιατί τα παραμύθια δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα που ο ίδιος βίωσε. Για να ηρεμήσει, λοιπόν, ξαναγράφει το τέλος τους, δίνοντας στον καθένα αυτό που του αξίζει. Σύμφωνα με τη δική του διαστρεβλωμένη ηθική.

2. Ο «παραμυθάς» αφήνει στις σκηνές εγκλήματος μια σκισμένη σελίδα κι ένα
   κόκκινο αντικείμενο. Τι σημαίνουν αυτά τα στοιχεία;

Τα αντικείμενα αυτά αποτελούν στοιχεία υπογραφής του δράστη, που φανερώνουν το βαθύτερο ψυχολογικό του κίνητρο. Χρησιμοποιώντας τη σκισμένη σελίδα και το κόκκινο αντικείμενο η αστυνομία καταφέρνει να συνδέσει τις σκηνές εγκλήματος και να δημιουργήσει το προφίλ του εγκληματία. Άλλωστε, η σκισμένη σελίδα συμβολίζει και την ανάγκη του κατ’ εξακολούθηση ανθρωποκτόνου να αλλάξει το τέλος των παραμυθιών ξαναγράφοντάς το έτσι όπως ο ίδιος ήθελε.

3. Ο αστυνόμος Πετρίδης ακολουθεί τα ίχνη του δολοφόνου μέσα σε έναν
   λαβύρινθο συμβόλων και σκιών. Τι χαρακτήρας είναι ο αστυνόμος;

Είναι ένας βαθιά ανθρώπινος χαρακτήρας, με μια προσωπική ιστορία που τον βασανίζει, ενώ, ταυτόχρονα, είναι αφοσιωμένος στην έρευνα της υπόθεσης. Ο Πετρίδης είναι αποφασισμένος να βρει τον δράστη κι όσα εμπόδια κι αν συναντά, όσες φορές κι αν πέφτει, βρίσκει τρόπο να ξανασηκώνεται. Αγαπά πολύ την οικογένειά του, τη δουλειά του, τους συναδέλφους του και ιδιαίτερα προστατευτικός με τους άλλους.

4. Πόσο σας βοηθά η επαγγελματική σας ιδιότητα στη συγγραφή αστυνομικών
   ιστοριών.

Με βοηθά να προσεγγίζω τις ιστορίες μου με ρεαλισμό, ώστε ο αναγνώστης να αισθάνεται πως συμμετέχει κι ο ίδιος στη διαλεύκανση της υπόθεσης και να ακολουθεί το σκοτεινό ταξίδι στο μυαλό του εγκληματία. Δίνω μεγάλη έμφαση στην έρευνα της σκηνής εγκλήματος, στις διαδικασίες ανάκρισης και ακόμα περισσότερο στον τρόπο που σχηματίζεται το προφίλ του δράστη.

5. Τι ιδιαίτερο και διαφορετικό έχει ένας δολοφόνος όπως ο «παραμυθάς».

Ο «παραμυθάς» είναι ένας κατ’ εξακολούθηση δολοφόνος που συστήνεται από την πρώτη κιόλας σελίδα στον αναγνώστη και απευθύνεται σε αυτόν. Δεν σκοτώνει για ένα προσωπικό κίνητρο, αλλά λόγω μιας βαθιάς ψυχολογικής ανάγκης που ούτε ο ίδιος μπορεί να ελέγξει. Σταματά για λίγο, μέχρι να βρει το επόμενο θύμα του. Έπειτα, αρχίζει να φαντασιώνεται την επόμενη σκηνή εγκλήματος και να τη σχεδιάζει με κάθε λεπτομέρεια, όπως ένας καλλιτέχνης το έργο του. Σιγά σιγά, κι όπως ξετυλίγεται το κουβάρι της ιστορίας του, γίνεται ξεκάθαρο πως δεν γεννήθηκε έτσι, αλλά οι καταστάσεις, οι εμπειρίες,
το τραύμα, διαμόρφωσαν αυτή τη σύνθετη εγκληματική προσωπικότητα. Είναι ένας δράστης που δεν τον δικαιολογεί ο αναγνώστης, όμως σταδιακά μπορεί να τον καταλάβει.

6. Πώς θα περιγράφατε με λίγα λόγια το «Μια φορά κι ένας φόνος;»
   Είναι ένα σύγχρονο αστυνομικό μυθιστόρημα, που δεν εστιάζει μόνο στο «ποιος» είναι ο δολοφόνος, αλλά στο «γιατί». Δεν πρόκειται για ιστορίες που συνέβησαν «μια φορά κι έναν καιρό», αλλά φτάνουν στο σήμερα, στη σύγχρονη εγκληματική σκηνή, όπου η βία εξακολουθεί να είναι σκληρή και ακόμα πιο συχνή.
7. Τι θα θέλατε να σκεφτεί ο αναγνώστης κλείνοντας το βιβλίο;

Θα ήθελα να σκεφτεί πως είναι ανάγκη να κοιτάξουμε κατάματα όλα τα σκοτεινά της σημεία, να τα αναγνωρίσουμε και να τα διορθώσουμε. Παρόλο που στο βιβλίο πρωταγωνιστεί ένας σκοτεινός δολοφόνος, η ιστορία υπογραμμίζει την ανάγκη, αλλά και τη δυνατότητα, να δημιουργήσει ο καθένας το δικό του παραμύθι, επιλέγοντας ένα τέλος που μπορεί να είναι φωτεινό, αληθινό και γεμάτο καλοσύνη. Το τέλος το ορίζουμε εμείς.