«Το Χελιδόνι»: Δύο σπουδαίοι ηθοποιοί μιλούν για μια παράσταση που αγγίζει την ψυχή

Λίγες ημέρες πριν από την παρουσίαση της συγκλονιστικής θεατρικής παράστασης «Το Χελιδόνι» στο Αργοστόλι, είχαμε τη χαρά να συνομιλήσουμε με τους πρωταγωνιστές της, οι οποίοι μας μίλησαν για τους χαρακτήρες που ενσαρκώνουν, τις προκλήσεις του έργου και τα βαθιά μηνύματα που αυτό μεταφέρει στο κοινό.

Μέσα από μια ιστορία γεμάτη συναίσθημα, ανατροπές και ανθρώπινες αλήθειες, το έργο του Guillem Clua εξερευνά θέματα όπως η απώλεια, η μνήμη, η συγχώρεση και η δύναμη της ανθρώπινης επικοινωνίας. Οι δύο ηθοποιοί μοιράζονται σκέψεις και εμπειρίες από την πορεία τους μέσα σε αυτό το απαιτητικό αλλά βαθιά συγκινητικό θεατρικό ταξίδι, προσκαλώντας το κοινό να ανακαλύψει το ιδιαίτερο σύμπαν του έργου.

Ακολουθεί η συνέντευξή τους.

-Τι ήταν αυτό που σας συγκίνησε περισσότερο όταν διαβάσατε για πρώτη φορά το έργο «Το Χελιδόνι»;

Μ.Τ: Με συγκίνησε η ίδια η ιστορία, ο τρόπος που διαγράφονται οι χαρακτήρες, η πλοκή που σε κρατάει σε διαρκή εγρήγορση ,το χιούμορ που υφέρπει και στις πιο τραγικές στιγμές και κυρίως πώς πλέκεται ο ιστός της αποκάλυψης και της συμφιλίωσης. Ένα σύγχρονο κείμενο που υμνεί την αγάπη και μιλάει πολύ ανοιχτά για την ομοφοβία.

Κ.Μ: Ο τρόπος που ο συγγραφέας επιλέγει να συμφιλιώσει τους δύο πρωταγωνιστές. Οι διαφορές υπάρχουν αλλά γεφυρώνονται στο όνομα της αγάπης, του πένθους και της αποδοχής. Επίσης ο τρόπος που ακροβατεί μεταξύ της κωμωδίας και του δράματος.

-Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε στην ερμηνεία του χαρακτήρα σας;

Μ.Τ. Η Αμέλια είναι μια γυναίκα που γνωρίζει την αλήθεια αλλά την απωθεί για χρόνια ολόκληρα. Μεγαλώνει μόνη της το παιδί της, εργάζεται σκληρά για να το αναθρέψει, φροντίζει για τις σπουδές του και έχει συνάψει ένα είδος σιωπηρής συμφωνίας μαζί του για την σεξουαλικότητα του. Μετά τον θάνατό του έχει κλειστεί στον εαυτό της και προσπαθεί να διαχειριστεί το πένθος της. Δυσκολεύομαι να κατανοήσω πολλές πτυχές της και να μην γίνομαι πολύ συναισθηματική.

Κ.Μ. Έπρεπε να βρω την αλήθεια αυτού του πονεμένου ανθρώπου. Φυσικά και έχω βίωσει πως είναι να πενθείς, πως είναι να έχεις την ανάγκη οι γύρω σου να σε καταλάβουν, πώς είναι να χάνεις ένα αγαπημένο πρόσωπο αλλά όχι σε αυτήν την έκταση. Και ήταν πρόκληση να αποδώσω το Ραμόν με το μέγεθος της αλήθειας που κουβαλαει. Είναι ένας υπέροχος ρόλος.

-Το έργο αγγίζει ιδιαίτερα ευαίσθητα και επίκαιρα ζητήματα. Ποιο μήνυμα θεωρείτε ότι μεταφέρει στο κοινό;

Μ.Τ. Δεν υπάρχει κάποιο μήνυμα. Περισσότερο μας ενδιαφέρουν τα ερωτήματα που θέτει η παράσταση. Αν μπορεί κάποιος να συνδεθεί με τα πρόσωπα και την ιστορία και να αναρωτηθεί για την ζωή του, για τα στερεότυπα που υπηρετεί, για τους κόσμους που αρνείται να δεχτεί .

Κ.Μ. Το οτι αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν. Το ότι όλοι έχουμε ανάγκη την αγάπη, την αποδοχή, την «αγκαλιά». Επίσης πόσο σίγουρο θεωρούμε ότι θα υπάρχει το αύριο. Ενώ δεν είναι. Γι αυτό πρέπει να μιλάμε, να λέμε πως νιώθουμε, να μην αφήνουμε εκκρεμότητες. Ποτέ δεν ξέρουμε ποια ήταν η τελευταία φορά που είδαμε κάποιον απάνθρωπο ή κάναμε κάτι.

-Μετά την επιτυχημένη πορεία της παράστασης στην Αθήνα, πώς νιώθετε που παρουσιάζετε το έργο στο κοινό της Κεφαλονιάς;

Μ.Τ. Είμαι πολύ περίεργη να δω πώς θα ανταποκριθεί το κοινό του νησιού μας. Χαίρομαι ιδιαίτερα που θα βρεθώ ξανά στη σκηνή του θεάτρου ΚΕΦΑΛΟΣ με αυτό το κείμενο. Ιδιαίτερα μετά τα τελευταία κρούσματα ομοφοβίας θεωρούμε χρέος μας να ταξιδεύουμε τέτοια κείμενα.

Κ.Μ. Πολύ όμορφα. Θεωρώ υποχρέωση μου να φέρνω στο νησί όλες τις παραστάσεις που συμμετέχω γιατί νιώθω πως έτσι προσφέρω κι εγώ κάτι στον τόπο μου και στους ανθρώπους του.

-Αν μπορούσατε να περιγράψετε το «Το Χελιδόνι» με μία μόνο λέξη ή φράση, ποια θα ήταν αυτή και γιατί;

Μ.Τ. Αρνήθηκα να τον γνωρίσω,να τον καταλάβω,να του κάνω δύσκολες ερωτήσεις .Φοβόμουν ότι δεν θα μου άρεσαν οι απαντήσεις του. Η ζωή μου μαζί του ήταν σαν ένας περίπατος σε ναρκοπέδιο. Ένα λάθος βήμα θα μπορούσε να τινάξει την οικογένειά μας στον αέρα.

Κ.Μ. Θα επέλεγα της φράση της Αμέλιας: «Αυτο που μας κάνει ανθρώπους είναι η ικανότητα μας να καταλαβαίνουμε τον πόνο των άλλων». Για μένα αυτό είναι το πρόβλημα της σημερινής κοινωνίας.

Δημοτικό Θέατρο Κέφαλος – Αργοστόλι
Σάββατο 20 & Κυριακή 21 Ιουνίου
Ώρα έναρξης: 21:00