ΡΕΤΡΟ: Κώστας Α. Αναλυτής – Δυο λόγια για τον εξαιρετικό Αγιαθεκλησιανό

γράφει ο Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός

Έφυγε από τη ζωή, 4-7-2026 και ο Κώστας Αντωνίου Αναλυτής, που διατηρούσε για πολλά- πολλά χρόνια ένα  καφε- παντοπωλείο στην Αγία Θέκλη, χωριό της  Παλικής- Κεφαλονιάς.

Κάθε που πήγαινα στην Ανωγή και περνούσα από το χωριό, -Αγία Θέκλη-, έκανα τη στάση μου στο καφε-παντοπωλείο του, Δεν προλάβαινα να μπω μέσα, και με καλωσόριζε με μια φωνή στερεή και ήρεμη. «Ποστιάσου» μου έλεγε και πες μου τι θέλεις να σε κεράσω, και σε λίγο, ο καφές  με δροσερό νερό, ήταν στο τραπέζι. Εγώ τον ρωτούσα διάφορα, για τη λαογραφία του τόπου, για την ιστορία και  για τόσα άλλα κοινωνικο- λαογραφικά.

Πάντα με χαμόγελο, με υπομονή, χωρίς φλυαρίες, με ενημέρωνε και μάλιστα προσπαθούσε, να είναι ακριβής στα λεγόμενά του.

Ο Κώστας Αναλυτής  ήταν ένας αξιοπρεπής κύριος, με προοδευτικές σκέψεις και ιδέες, εργατικός και εξαιρετικός οικογενειάρχης.

Μαζί με τη σύζυγό του, την Ευανθία, απόκτησαν μια υπέροχη οικογένεια, με αξίες, με σεβασμό, με στοιχεία  καλής παράδοσης, κι όλα αυτά  με συνεχή φροντίδα  μέσα  σε αρμονία οικογενειακής επικοινωνίας. Σωστός νοικοκύρης σ’ όλα του. 

Μετά το σεισμό του 1953 άνοιξε το παντοπωλείο του, στο χωριό -Αγία Θέκλη-, στο πλάτωμα του δρόμου, κάτω και μπροστά περίπου  από το κτίσμα του μετασεισμικού Γυμνασίου. Ενοικίασε αργότερα, το 1984 ένα κτίσμα  που ανήκει στο ίδρυμα του Μαντζαβινατείου Νοσοκομείου, το οποίο έως τότε είχε χρησιμοποιηθεί για να στεγάσει τη Χωροφυλακή της Ανωγής,    

 Το Καφε-παντοπωλέιο του ήταν φορτωμένο με πολλά πράγματα κι όταν έμπαινες μέσα, σου έδινε την εντύπωση πως ήταν ένα μικρό -Σούπερ Μάρκετ-. Τα ράφια γεμάτα, τα δύο ψυγεία στο κέντρο είχαν και του πουλιού το γάλα, έβρισκες δε και ότι ήθελες, νταμιτζάνες, καλαθάκια, παλιάς εποχής, αλλά  και νέας εποχής  πράγματα, αναγκαία για κάθε σπιτικό.

Στη μπασιά του καφε- παντοπωλείου, αριστερά  ήταν τα μικρά τραπεζάκια, που οι θαμώνες ποστιάζονταν για το αναψυκτικό τους ή τον  καφέ τους, αλλά είχαν και την έγνοια για κανένα «χαρτάκι», έτσι απλά για να περάσει η ώρα. Στα δεξιά του μαγαζιού ήταν η ψησταριά, που ο Κώστας τη διατηρούσε ενεργή, διοργανώνοντας βραδιές και εκδηλώσεις μουσικής διασκέδασης και ψυχαγωγίας 

Χαθήκανε τούτα τα μαγαζάκια από τα χωριά, αλλά και τα περιφερειακά των πόλεων μας. Καλύτερα θα έλεγα, πως, «ελάττωσαν» της γειτονιάς τα μαγαζάκια, δεν τα βρίσκεις  ούτε για μια  εξυπηρέτηση… Άλλαξαν οι εποχές, άλλαξαν τα συστήματα, όλα απότομα…

Στη ταράτσα του καφε- παντοπωλείου  του Κώστα Αναλυτή, γίνονταν συναντήσεις γλεντζέδικες, χοροί και τραγούδια και η ψησταριά του γιόμιζε τη γαστέρα των θαμώνων. Αποκριές, εορτές, καλοκαιρινές μουσικές βραδιές, ήταν μια ταράτσα με θέα και μια εικόνα γλεντιού που τη χαιρόταν η ψυχή για το ανάλαφρο αεράκι που φυσούσε τα καλοκαίρια.

Ξετυλίγοντας τις αναμνήσεις, που τόσο όμορφα μου έφερε στο μυαλό η φυγή του Κώστα Αναλυτή, θα σταθώ σε δυο χαρακτηριστικές και δυνατές εικόνες του. 

Πάντα έδινε το παρόν του στο μνημόσυνο των Πέντε στο Ληξούρι, λόγω που οι   κατακτητές Γερμανοί φασίστες, κρέμασαν, μέσα στους Πέντε, και τον θείο του, τον Σπύρο Αναλυτή. Ο Κώστας ερχόταν στο μνημόσυνο, έστεκε αγέρωχος και τιμούσε με μια ιδιαίτερη συγκίνηση το γεγονός, καταθέτοντας με  λεβεντιά, «τα άνθη της μνήμης ».

Επίσης, φρόντισε τον ιστορικό ναό των Αρχαγγέλων του χωριού της – Αγίας Θέκλης-, τόσο στη συντήρηση των εικόνων, όσο και του κτίσματος, καθώς και τον αύλειο χώρο του. Αισθανόμενος πάντα για την αξία της οικογενειακής παράδοσης,  του ναού των Αρχαγγέλων, έκανε ότι καλύτερο μπορούσε. 

Σε λίγες γραμμές  έγραψα τούτα, από τα πολλά και καλά, του Κώστα Α. Αναλυτή, που υπηρέτησε  με ήθος και αξιοσύνη, τόσο την οικογένεια του,  όσο και τα ποικίλα της ζωής,   καθημερινά και «τρέχοντα».  

Αιωνία του η μνήμη!