Τι είναι αυτό που κάνει τη μυρωδιά της θάλασσας τόσο μοναδική;

Υπάρχει κάτι καλύτερο από το ξεκίνημα των παραθαλάσσιων διακοπών όταν μυρίζουμε για πρώτη φορά τη θάλασσα; Αυτή η δροσερή, αλμυρή, ελαφρώς θειούχα μυρωδιά είναι σχεδόν καλύτερη από την πρώτη θέαση της θάλασσας μετά από έναν μακρύ και δύσκολο χειμώνα.

Αλλά τι κάνει τη θάλασσα να μυρίζει σαν θάλασσα ή τα θαλασσινά να έχουν τη γεύση των θαλασσινών; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ; Κάποτε ήμουν διευθυντής ενός καταστήματος με γκουρμέ τυριά και ένιωθα σαν να ανιχνεύω τη μυρωδιά της θάλασσας κάθε φορά που έβγαζα τα ωριμότερα τυριά. Γιατί συμβαίνει αυτό; Δεν είναι περίεργη αυτή η συσχέτιση;

Αποδεικνύεται ότι υπάρχουν διάφορες χημικές ουσίες, άφθονες στη θαλάσσια ζωή και τις φυσικές διαδικασίες, που δίνουν στο περιβάλλον του αλμυρού νερού την χαρακτηριστική μυρωδιά του. Το διμεθυλοσουλφίδιο, ή DMS, είναι η κλασική μυρωδιά θείου της θάλασσας και παράγεται μαζικά από τα είδη βακτηρίων που τρώνε φυτοπλαγκτόν. Αυτά τα μικροσκοπικά θαλάσσια στοιχεία είναι ουσιαστικά φυτά που χρησιμοποιούν τη φωτοσύνθεση για να αντλήσουν ενέργεια από τον ήλιο.

Το DMS προέρχεται από το αυτοπαραγόμενο αντηλιακό του πλαγκτόν, το οποίο κατά το θάνατό του μετατρέπεται σε αέρια DMS από τα βακτήρια που το τρώνε. Σε ένα άρθρο επισημαίνεται ότι τα θαλασσοπούλια ακολουθούν τη μυρωδιά του DMS για να εντοπίσουν περιοχές για κυνήγι, καθώς το θαλάσσιο τροφικό πλέγμα ξεκινά από το πλαγκτόν, το οποίο τρώγεται από μικροσκοπικά ψάρια, τα οποία τρώγονται από μεγαλύτερα ψάρια, τα οποία στη συνέχεια τα θαλασσοπούλια τρώνε για μεσημεριανό γεύμα.

Εκτός του ότι παράγονται από βακτήρια που τρώνε επίσης πρωτεΐνες τυριού, τα διμεθυλοσουλφίδια είναι επίσης αρκετά έντονα στον αέρα των παράκτιων αλυκών και των παλιρροιακών υγροτόπων. Αυτό, και όχι το πλαγκτόν, οφείλεται σε διάφορα είδη αλμυρού χόρτου. Το πλαγκτόν μπορεί να απουσιάζει από μια περιοχή του ωκεανού, αλλά οι αλυκές είναι γεμάτες με τέτοια είδη χόρτου.

Μια άλλη ένωση της τροφικής αλυσίδας που δίνει στη θάλασσα τη μυρωδιά της είναι οι βρομοφαινόλες. Αυτή η χημική ουσία περιγράφεται συχνά ως μυρωδιά ψαριού και σε υψηλές συγκεντρώσεις μπορεί να μυρίζει ιώδιο. Πιθανότατα δίνει επίσης μεγάλο μέρος της γεύσης στα φρέσκα οστρακοειδή, στα φρέσκα ψάρια ή στα στρείδια.

Οι βρομοφαινόλες που αποκτώνται μέσω της διατροφής αυτών των ζώων, συχνά μέσω της κατανάλωσης θαλάσσιων σκουληκιών, άλλων τροφών του βυθού ή αυγών ψαριών, προστίθενται στην πραγματικότητα στα ψάρια που εκτρέφονται σε φάρμες για να προσπαθήσουν να τους δώσουν μια πιο αναγνωρίσιμη γεύση του ωκεανού.

Τέλος, διαπιστώθηκε ότι μια χημική ουσία που παράγεται στα αυγά των φυκιών έχει πολύ έντονη «μυρωδιά παραλίας» και ότι αποτελεί το σήμα κατατεθέν για το σπέρμα των φυκιών που θα ακολουθήσει. Όταν απομονώνεται, μυρίζει έντονα, όπως είναι αναμενόμενο, και αν χαλαρώνετε σε μια παραλία όπου έχουν ξεβραστεί πολλά φύκια, μπορεί να μυρίζετε τις φερομόνες του φυτού.

Τα τρία αυτά μαζί, ευθύνονται κυρίως για τη χαρακτηριστική μυρωδιά που συνδυάζεται με την ανάμνηση μιας μέρας στην παραλία – με το αρωματικό γαλάκτωμα μαυρίσματος με άρωμα καρύδας να πλανάται επίσης στο αεράκι, αν είστε τυχεροί.

Πηγή: https://enallaktikidrasi.com