Κρυσταλλία Κεφαλούδη: Οι «Τίμιες Πόρνες» είναι μια παράσταση που μιλά για τον άνθρωπο πίσω από τις ταμπέλες

Με αφορμή την παράσταση «Τίμιες Πόρνες», που θα παρουσιαστεί στο Αργοστόλι, συνομιλήσαμε με την ηθοποιό Κρυσταλλία Κεφαλούδη για το έργο, τον ρόλο της και τα μηνύματα που μεταφέρει στο κοινό. Μέσα από μια σύγχρονη και ανθρώπινη ματιά, η παράσταση φωτίζει πρόσωπα και ιστορίες που συχνά μένουν στο περιθώριο, προκαλώντας σκέψη, συναίσθημα και ουσιαστικό προβληματισμό. Η ίδια μιλά για την εμπειρία της συμμετοχής της στο έργο και προσκαλεί το κοινό της Κεφαλονιάς να ζήσει μια ξεχωριστή θεατρική βραδιά.

Το έργο «Τίμιες Πόρνες» αγγίζει ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο και επίκαιρο κοινωνικό ζήτημα. Τι ήταν αυτό που σας συγκίνησε περισσότερο όταν διαβάσατε για πρώτη φορά τον ρόλο σας;

Ο δικός μου ρόλος είναι αυτός της Σοφίας. Μια φοιτήτρια κατεβαίνει από την επαρχία για σπουδές στην Αθήνα κουβαλώντας όλα τα όνειρα και τις υψηλές προσδοκίες ενός νέου ανθρώπου, τα οποία σιγά σιγά ανατρέπονται και εν ριπή οφθαλμού βυθίζεται σ’ένα απόλυτο σκοτάδι. Κάπου εκεί στο ρου της ιστορίας αναγνώρισα σε στιγμές τον εαυτό μου, καθώς ερχόμενη από την Νάουσα στην Αθήνα όταν πέρασα στην Γαλλική Φιλολογία στο Καποδιστριακό και μετέπειτα στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, ένιωσα πολλές φορές αυτό το βαρύ αίσθημα της μοναξιάς. Και συζητώντας τότε με τους συμφοιτητές μου τις διάφορες προκλήσεις μιας μεγαλούπολης, όλοι καταλήγαμε στο γεγονός ότι δεν θέλαμε με τίποτα να γνωστοποιήσουμε τα εκάστοτε θέματα στους γονείς μας για να μην τους στεναχωρήσουμε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια σειρά λαθών, τα οποία θα μπορούσαν να αποβούν «μοιραία» ή με μια άλλη προσέγγιση, περισσότερο ανθρώπινη θα μπορούσαν αντίστοιχα να αποφευχθούν. Συνειδητοποίησα λοιπόν πόσο εύκολο είναι να «μπλέξει» κάποιος και ότι πολλά νέα παιδιά καθαρά από θέμα τύχης δε βρέθηκαν στη δυσάρεστη θέση της Σοφίας.

Οι ηρωίδες του έργου κουβαλούν τραύματα, φόβους αλλά και δύναμη. Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις στην ερμηνεία ενός τόσο απαιτητικού χαρακτήρα;

Προσωπικά σε κάθε ρόλο αγωνίζομαι να φέρω πάνω στην σκηνή όση μεγαλύτερη δόση αλήθειας μπορεί να παιχτεί. Η μεγάλη πρόκληση εδώ λοιπόν ήταν να εντοπίσουμε αυτές τις γυναίκες, να πάρουμε την «μυρωδιά» τους ν’αγγίξουμε την ψυχοσύνθεση τους, γιατί όπως αντιλαμβάνεστε επρόκειτο για πολύ ιδιαίτερα προσωπικά δεδομένα και χρειάστηκε χρόνος ώστε να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη μερικών από αυτών ώστε ν’ανοίξουν τα παραθυρόφυλλα της καρδιά τους για να έχουμε την μαρτυρία. 

Μέσα από τις ιστορίες των δύο γυναικών αναδεικνύονται ζητήματα βίας, εξουσίας και επιβίωσης. Ποιο μήνυμα θα θέλατε να κρατήσει το κοινό φεύγοντας από την παράσταση;

Δυστυχώς οι ιστορίες του βιβλίου της κυρίας Λένας Τερκεσίδου και κατ’επέκταση της παράστασης είναι πολύ επίκαιρες. Ήδη τις 3 τελευταίες εβδομάδες μετράμε τρεις επιπλέον γυναικοκτονίες. Μια κάθε εβδομάδα δηλαδή. Τραγικό νούμερο. Το μήνυμα όμως της παράστασης είναι το «φως». Οι ηρωίδες κατάφεραν να βγουν από το βούρκο και αυτό είναι εξαιρετικά ελπιδοφόρο! Γιατί μην ξεχνάμε ότι επρόκειτο για αληθινές ιστορίες, ως εκ τούτου η «ελπίδα» δεν είναι μια φιλολογική, αφηρημένη έννοια αλλά ένα ενεργό κύτταρο της ζωή.

Πώς ήταν η συνεργασία σας με τη Σοφία Παυλίδου και τη σκηνοθέτιδα Ανδρομάχη Μοντζολή στην προσέγγιση ενός έργου με τόσο έντονο συναισθηματικό φορτίο;

Είναι από τις πιο ευτυχείς συνεργασίες μέχρι στιγμής της καριέρας μου. Είναι ευλογία να συμπορευόμαστε με τις ίδιες αντιλήψεις σε μια δουλειά. Ξέρετε όταν καλούμαστε να δώσουμε σάρκα και οστά σε ρόλους κυριολεκτικά βγαλμένους από τη ζωή, αν δεν έχεις δίπλα σου σοβαρούς και αξιόλογους συνοδοιπόρους, δεν μπορεί να είναι πραγματοποιήσιμη η διεκπεραίωση αυτής της αποστολής. Και η  συνάδελφος μου η Σοφία Παυλίδου και η σκηνοθέτιδα μας Ανδρομάχη Μοντζολή είναι εξαιρετικά ταλαντούχα πλάσματα και νιώθω ευγνώμων για το δημιουργικό αποτέλεσμα της παράστασης μας.

Η παράσταση έρχεται στο Αργοστόλι στις 24 Ιουνίου. Τι θα λέγατε στους θεατές της Κεφαλονιάς για να τους προσκαλέσετε να παρακολουθήσουν τις «Τίμιες Πόρνες» ;

Τα υψηλά, φωτεινά συναισθήματα είναι δικαίωμα όλων μας. Ειδικά σ’αυτούς τους ζοφερούς καιρούς που διανύουμε. Μας αξίζει η ένωση, η συμπόνοια και η αλληλεγγύη. Μας αξίζει η ελπίδα. Και είμαστε εδώ για να σας την παρουσιάσουμε απλόχερα.