«Στις Αλάνες της Ουτοπίας»: Η φωτογραφική ματιά της Ελένης Αλιβιζάτου στο Ληξούρι

Φωτογραφία, ψηφιακή δημιουργία και προσωπικές αφηγήσεις συναντήθηκαν στην έκθεση της Ελένης Αλιβιζάτου, που φιλοξενήθηκε από τις 2 έως τις 8 Αυγούστου στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Ληξουρίου

Υπάρχουν εικόνες που καταγράφουν έναν τόπο και άλλες που επιχειρούν να τον ξανασυστήσουν μέσα από το βλέμμα εκείνου που βρίσκεται πίσω από τον φακό. Κάπου ανάμεσα σε αυτές τις δύο κατευθύνσεις κινήθηκε η έκθεση φωτογραφίας της Ελένης Αλιβιζάτου «Στις Αλάνες της Ουτοπίας», η οποία ολοκληρώθηκε το Σάββατο 8 Αυγούστου στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Ληξουρίου.

Για επτά ημέρες, ο χώρος του σχολείου μετατράπηκε σε έναν μικρό τόπο περιπλάνησης μέσα από εικόνες. Θάλασσα, ουρανός, τοπία, ανθρώπινες φιγούρες, καράβια και γνώριμες όψεις της Κεφαλονιάς συνυπήρχαν με έργα στα οποία η φωτογραφία απομακρυνόταν από την απλή αποτύπωση της πραγματικότητας και περνούσε στο πεδίο της ψηφιακής επεξεργασίας και της εικαστικής δημιουργίας.

Άλλοτε το βλέμμα οδηγούνταν σε μια ήρεμη θαλασσινή γραμμή και άλλοτε σε εικόνες που μέσα από κυκλικές παραμορφώσεις, αντανακλάσεις και έντονη επεξεργασία αποκτούσαν μια σχεδόν αφηρημένη διάσταση. Η δημιουργός δεν επιχείρησε να παρουσιάσει τη φωτογραφία αποκλειστικά ως πιστή καταγραφή όσων βρίσκονται μπροστά στον φακό. Αντίθετα, χρησιμοποίησε την εικόνα ως αφετηρία για να δημιουργήσει τη δική της εκδοχή της πραγματικότητας.

Αυτή ακριβώς η ελευθερία χαρακτήρισε και τη φιλοσοφία της έκθεσης. Η Ελένη Αλιβιζάτου, δασκάλα και φωτογράφος με πολυετή αγάπη για τη φωτογραφική τέχνη, εξήγησε κατά τη διάρκεια των εγκαινίων ότι δεν επιθυμεί να εγκλωβίζεται σε αυστηρούς φωτογραφικούς κανόνες και καθιερωμένα πρότυπα. Επιλέγει περισσότερο τον πειραματισμό και τους αντισυμβατικούς δρόμους, αφήνοντας την αρχική φωτογραφία να εξελιχθεί σύμφωνα με την ιδέα και το συναίσθημα που θέλει κάθε φορά να εκφράσει.

Και ίσως εκεί βρισκόταν το ενδιαφέρον της συγκεκριμένης έκθεσης: οι εικόνες δεν ζητούσαν απαραίτητα από τον θεατή να αναγνωρίσει αυτό που έβλεπε, αλλά να σταθεί απέναντί του και να το ερμηνεύσει ο ίδιος. Η δημιουργός άλλωστε κάλεσε το κοινό να προσεγγίσει τα έργα χωρίς προκαθορισμένες αναγνώσεις, αφήνοντας χώρο στη φαντασία και στο προσωπικό συναίσθημα.

Η έκθεση άνοιξε τις πόρτες της την Κυριακή 2 Αυγούστου, με τα εγκαίνια να συγκεντρώνουν πλήθος επισκεπτών. Τη βραδιά προλόγισε η Άννα Συνοδινού – Καμήλου, Προϊσταμένη του 1ου Νηπιαγωγείου Ληξουρίου, ενώ για τη δημιουργό και την καλλιτεχνική της διαδρομή μίλησε η Μαριολένη Νεοφύτου, δασκάλα και πρώην Πρόεδρος της Αδελφότητας Κεφαλλήνων και Ιθακησίων Πειραιά.

Ξεχωριστή στιγμή αποτέλεσε η ανάγνωση επιστολής της εκπαιδευτικού Άννας Παρίση από τη Μοιρούλα Γαβριελάτου, ενώ στη συνέχεια η ίδια η Ελένη Αλιβιζάτου παρουσίασε τις θεματικές ενότητες και μοιράστηκε με το κοινό σκέψεις και ιστορίες πίσω από τα έργα της.

Η περιήγηση δεν περιορίστηκε σε μια τυπική θέαση των φωτογραφιών. Η δημιουργός στάθηκε δίπλα στους επισκέπτες, συνομίλησε μαζί τους και εξήγησε τη σύλληψη και τον συμβολισμό αρκετών εικόνων, δημιουργώντας έναν άμεσο διάλογο ανάμεσα στον άνθρωπο που δημιούργησε το έργο και σε εκείνον που το παρατηρούσε.

Ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος είχε και η αφιέρωση της έκθεσης από την Ελένη Αλιβιζάτου στα παιδιά και τα εγγόνια της, καθώς και στα θύματα των καταστροφικών πυρκαγιών που είχαν πλήξει τη χώρα.

Από τις 2 έως τις 8 Αυγούστου, κάτοικοι και επισκέπτες του Ληξουρίου είχαν έτσι την ευκαιρία να γνωρίσουν μια διαφορετική προσέγγιση στη φωτογραφία. Μια προσέγγιση στην οποία το πραγματικό τοπίο μπορούσε να παραμείνει αναγνωρίσιμο ή να μεταμορφωθεί, το χρώμα να αποκτήσει πρωταγωνιστικό ρόλο και μια συνηθισμένη εικόνα να αποτελέσει την πρώτη ύλη για κάτι εντελώς διαφορετικό.

Οι «Αλάνες της Ουτοπίας» ολοκλήρωσαν τον κύκλο τους στο Ληξούρι αφήνοντας πίσω τους εικόνες από γνώριμους τόπους ιδωμένους διαφορετικά – και, κυρίως, την πρόσκληση της δημιουργού προς τον θεατή να μην αναζητήσει μία και μοναδική ερμηνεία, αλλά να ανακαλύψει μέσα σε κάθε εικόνα τη δική του.