ΡΕΤΡΟ: Αλκιβιάδης (Βρυάδης) Ιωάννη Γεωργάτος: Ένας λαϊκός οργανοπαίκτης της Παλικής

γράφει ο Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός

Ο Αλκιβιάδης (Βρυάδης) Γεωργάτος γεννήθηκε στα Παρισάτα Παλικής το 1932 και ήταν το τρίτο παιδί του Ιωάννη Γεωργάτου και της Μαρίας Σπυράτου. Έκανε τη βασική δημοτική εκπαίδευση της εποχής του, στο Δημοτικό Σχολείο Μονοπολάτων με αρκετές δυσκολίες, λόγω της Κατοχής και του Εμφυλίου. Από τη νεότητά του ακολούθησε τις πατρικές εικόνες επιβίωσης, πάνω στη γεωργία και τη κτηνοτροφία, ασχολίες που τις συνέχισε και μετά τη στρατιωτική του ζωή.

Στα 21 χρόνια του θα καλεστεί να υπηρετήσει τη Στρατιωτική του θητεία το 1953, και μάλιστα, θα τον εντάξουν σε τμήμα Πεζικού, το οποίο και στάλθηκε στον Πόλεμο της Κορέας. Κατά το τέλος της στρατιωτικής του υπηρεσίας τιμήθηκε με μετάλλιο για τη συμμετοχή του σ’ αυτή την στρατιωτική αποστολή. Ο Βρυάδης Γεωργάτος ήταν πάντα ανήσυχος και αναζητούσε διεξόδους χαράς και επικοινωνίας για να «διασκεδάσει» κάπως τη σκληρή πραγματικότητα του καθημερινού μόχθου για επιβίωση. Το 1968 παντρεύτηκε την Αγγελική Αντωνάτου και απέκτησαν ένα γιο, τον σημερινό ιερέα της Ανωγής, τον π. Ιωάννη Γεωργάτο, που εδρεύει στο χωριό Ρίφι. Συμμετείχε και στα κοινά του Ριφίου, εκλέχτηκε κοινοτικό σύμβουλος επί προεδρίας Ανδρέα Γαβριελάτου και διατέλεσε επίτροπος στο ναό του αγίου Νικολάου Ριφίου.

Έχοντας ο Βρυάδης Γεωργάτος ένα καλό μουσικό αυτί και βλέποντας τον αδελφό του Στέφανο, να παίζει (σ)αρμόνικα και ακορντεόν, αποτύπωσε «στα κλεφτά» μελωδίες και όταν του δόθηκε η ευκαιρία να έχει δικό του, ένα τέτοιο μουσικό όργανο, να τις περάσει από το μυαλό του στα χέρια του και να κάνει το όργανο να τον υπακούει. Είχε μέσα του μια έφεση για τον ωραίο ήχο, τον χορευτικόν και το ωραίο τραγούδι …

Δεν κουράστηκε στην εκμάθηση της τοπικής μουσικής, ιδίως των ευρωπαϊκών χορών, πόλκες, βαλς, ταγκό, φοξ – αγγλέ, αλλά και καλαματιανά, συρτά, καθώς και καντρίλιες και γαϊτανάκι, γιατί πάντα
ήταν προσεκτικός, λεπτομερής και προσπαθούσε να συλλάβει και να κρατήσει το ρυθμό, αλλά και να κατανοήσει τι θέλουν οι χορευτές και οι πανηγυριστές του τόπου του. Επιστράτευε το συναίσθημα, καθώς το μάτι του έβλεπε τον κόσμο να χαίρεται χορεύοντας και τότε ρύθμιζε με το πόδι του τον ρυθμό, έντονα και σταθερά, για να μην σταματήσει το χορευτικό ταρνανάι! Έμαθε να «βαρεί» τη (σ)αρμόνικα και το ακορντεόν πρακτικά, φορτίζοντας το παίξιμό του με ένα ιδιαίτερο συναίσθημα, που έκρυβε και κρύβει μια καλή ψυχή, λεβέντικη, γεμάτη ευαισθησία. Μάλιστα, όταν εκτελούσε σε κάποιο πανηγύρι ή σε γιορτή το μουσικό του πρόγραμμα, κρατούσε το ρυθμό με το πόδι, χτυπώντας το ελαφρά.

Τον καλούσαν να παίξει χορούς και τραγούδια, αλλά και συρτά Κεφαλονιάς και όχι μόνο, σε γάμους και οικογενειακές χαρές, σε εκδηλώσεις της Ανωγής- Παλικής, όπως στις αποκριές, να παίξει τις χωριάτικες καντρίλιες και το γαϊτανάκι, το Διβαράτικο και άλλους χορούς, κυρίως συρτά για να χορέψει ο κόσμος. Συνόδευσε τους άλλους ντόπιους μουσικούς, όπως τον Κωστάκη Ζαφειράτο στο βιολί, τον δάσκαλο Χαράλαμπο Ζαφειράτο στο μαντολίνο , σε χορούς καρναβαλιού της Ανωγής, που κυρίως γινόταν στα Δαμουλιανάτα. Ακόμη και σήμερα συνεχίζει να παίζει τις αγαπημένες του μελωδίες, πάντα χαμογελαστός και κάπου –κάπου δίνει και ένα φωνητικό άκουσμα ως κάλεσμα για να δώσει το κέφι. Στις 29-5-2020 , ο υπογράφοντας το κείμενο, με τη βοήθεια του τότε ΤΕΙ ΙΟΝΙΟΝ ΝΗΣΩΝ ( ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΛΗΞΟΥΡΊΟΥ) ηχογράφησε τον πρακτικό οργανοπαίχτη της Ανωγής, Βρυάδη
Γεωργάτο, σε χορούς συρτούς και όχι μόνο, ιδίως στις καντρίλιες της Ανωγής, που τόσο ιδιαίτερα εκτελούσε μουσικά με τη (σ) αρμόνικά του.

Οι καντρίλιες αυτές είναι οι λεγόμενες χωριάτικες, διαφέρουν πολύ από τις έντεχνες καντρίλιες και ο Βρυάδης Γεωργάτος ήταν ο μόνος που κράτησε τον παλιό μουσικό ήχο τους στην Παλική. Τον Ιούλιο του 2023, ο Δήμος Ληξουρίου με πρότασή μου ως αντιδήμαρχος Πολιτισμού, τίμησε με αναμνηστική πλακέτα σε ειδική εκδήλωση τον Βρυάδη Γεωργάτο « για την πολύτιμη προσφορά του στα μουσικά δρώμενα της Ανωγής – Παλικής».

Σήμερα ζει τα ώριμα χρόνια της ζωής στην οικία του στο Ρίφι. Κάθε μέρα με τους χωριανούς του, βγαίνουν στην πλατέα και συζητούν, ξετυλίγουν τα περασμένα. Και η θύμηση του καθενός ξετυλίγει το
κουβάρι των αναμνήσεων όλων, ε.. και τότενες και ο Βρυάδης αρπάζει τη μικρή (σ)αρμόνικα, άλλοτε και τη μεγάλη και παίζει, και χαμογελά, και ποζάρει με χαμόγελο ικανοποίησης πως, τη ζωή του, την
ταλαίπωρη στου ηλίου τα λουτρά, τη γλέντησε και την έθρεψε μουσικά και όμορφα, εισπράττοντας καλή επικοινωνία και αγάπη από τον κόσμο που ήταν γύρω του!