ΡΕΤΡΟ: Ο εορταστικός εσπερινός της Αγίας Ειρήνης, στις Βώβικες στου Βικτωράκη του Γεννατά το αρχοντικό
γράφει ο Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός
Βρέθηκα στον εσπερινό της εορτής της Αγίας Ειρήνης στο ομώνυμο εκκλησάκι του χωριού, Βώβικες – Παλικής. Πρόκειται για εκκλησία της αρχοντικής οικογένειας του Βίκτωρα Γεννατά – Ανδρεάτου, με πρώτη έγγραφη αναφορά το 1678. Ο ναός παλιά ανήκε στην οικογένεια Λοβέρδου Μικελακάτου.
Οι παλιοί κάτοικοι της περιοχής έλεγαν πως, εκεί που είναι το χωριό Βώβικες, παλιά υπήρχε ένα άλλο χωριό, με το όνομα, Αγία Ειρήνη, όπου κεντρικός του ναός, ήταν αυτός της αγίας, που υπάρχει και σήμερα. Χρόνια πίσω, ο ναός και το αρχοντικό κτίσμα, κληρονομήθηκαν στην οικογένεια Σπύρου Ρουχωτά από τη σύζυγό του Βαρβάρα Γεννατά- Ρουχωτά.
Έφτασα, εφτά η ώρα απογευματινή, ακουγόταν στεντόρεια, μα μελωδικά η φωνή του ψάλτη, Σπύρου Γερολυμάτου, που έψαλλε τα υμνογραφικά της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ειρήνης και μέσα στο ιερό ο παπα- Θανάσης Λυκούδης με τη λαμπάδα στο χέρι του και το θυμιατό, έμοιαζε πίσω από το φθαρμένο παλιό ξύλινο τέμπλο, ωσάν φιγούρα ιερατική βυζαντινής εποχής.
Τα πίσω τζάμια της εκκλησίας, χρωματιστά, επτανησιακά, τύπου βιτρό, επέτρεπαν στις ακτίνες του ήλιου να μπαίνουν και να σκορπούν ένα ιλαρό φως κίτρινο- ασπριδερής γάζας. Τα άτομα που βρεθήκαμε στο ναό, ήταν λίγα της περιοχής, μα στο μυαλό μου ερχόταν συχνά η φράση της εκκλησίας, «Μη φοβάσαι, το μικρό ποίμνιο..».
Το τέμπλο παλιό, φθαρμένο, οι εικόνες ίσα και διακρίνοντο στο σκιαγράφημά τους, τα σκαλοπάτια του ιερού δύο, το δάπεδο της εκκλησιάς φτιαγμένο με παλιές πέτρες, τοποθετημένες γεωμετρικά, με αρμούς ανάμεσα τους που χάνονται στο χρόνο και στη φθορά.
Όλα ιλαρά και ρομαντικά, που τα έντυνε η εσπερινή ψαλτική με μια γλυκύτητα, και, δίπλα στον ψάλτη Σπύρο Γερολυμάτο, εκεί στον καλανάρχο, έστεκε ο Σπύρος Ρουχωτάς, μεγάλος στα χρόνια, 97 του Θεού, και έκανε ένα «μουρμουρητό» σιγόντο, που ήταν εναρμόνιο, ωσάν κρεσέντο ύφεσης. Στα καθίσματα, η κυρά Βαρβαρά Ρουχωτά, του Σπύρου γυναίκα, μια λεβεντιά, μια κουτσούνα κραταιή, που έδωσε το παρόν της στην εκκλησία της και προσπαθούσε να βοηθήσει τόσο σιωπηλά και αθόρυβα την κάθε στιγμή.
Ο Σπύρος Ρουχωτάς και η Βαρβάρα, άνθρωποι του μόχθου, που δούλεψαν στο Αργοστόλι από το 1958, στο καφενείο τους, στο εστιατόριό του, στην ψησταριά του, που με καιρούς βροχερούς, ο Σπύρος μετέφερε με ένα μηχανάκι τους καφέδες, τα αναψυκτικά και η Βαρβάρα πάλευε με την ορθοστασία της εξυπηρέτησης και, μαζί τους σ’ αυτόν το αγώνα επιβίωσης, τα παιδιά τους, ο Βίκτωρας και ο Παναγής και έτσι μπόρεσαν και δημιούργησαν σεβαστά και οικογένεια και επιχείρηση.
Ο Σπύρος και η Βαρβάρα, που μας εξυπηρετούσαν, όταν θέλαμε κάτι να στείλουμε σε δικούς μας στο Αργοστόλι, με το φέρυ- μπωτ, όταν μας πρόσεχαν τις παραγγελίες μας, τις αφημένες στο καφενείο τους, ή ακόμα, όταν περιμέναμε το πλοιάριο και βρίσκαμε απάγκιο στο στέκι τους, εκεί στην παραλία του Αργοστολίου.
Ο Σπύρος και η Βαρβάρα, άνθρωποι με χαμόγελο, με καλοσύνη, με εξυπηρέτηση φιλική και ανοιχτόκαρδη. Πόσο χάρηκα, που αξιώθηκαν να είναι τούτα τα χρόνια στο ναό της δικής τους Αγίας Ειρήνης και κοντά τους, η Χαρά, η νύφη τους η οποία και μεριμνούσε για την κάθε στιγμή με δοτικότητα. Ο Βίκτωρας, ο γνωστός μας Βίκτωρας Ρουχωτάς, ο φίλος, ο παλιός αντιδήμαρχος, ο Σύμβουλος στο Δήμο Αργοστολίου και τόσα άλλα που παλεύει με τον Πολιτισμό και τις δράσεις του, ήταν δίπλα στους γονείς του, με αγάπη πιστοποιώντας την καλή συνέχεια της οικογενειακής παράδοσης.
Τέλειωσε ο εσπερινός, φύγαμε για τα νοικοκυριά μας , χορτάτοι από εικόνες παράδοσης και καλής επικοινωνίας αλλά και με ένα σορό γλυκίσματα, άρτους και σπερνά. Ήταν ένας εορταστικός εσπερινός της Αγίας Ειρήνης στις Βώβικες – Παλικής, που είχε μια παλιά «ίχνωση» μέσα σε ρομαντική θρησκευτική εικόνα.
