Πολιτισμική αναζήτηση και εκδηλώσεις απογοήτευσης
Εδώ και 2 μέρες, ημερολογιακά τουλάχιστον, το καλοκαίρι αποτελεί παρελθόν. Και τώρα κάποιοι θα ξεκινήσουν πρόχειρους απολογισμούς για το τι έγινε αυτό το καλοκαίρι. Τα καταστήματα θα υπολογίσουν έσοδα και θα τα αντισταθμίσουν με τις προσδοκίες που υπήρχαν αυτό το καλοκαίρι, αν και από πολύ νωρίς αρκετοί μιλούσαν για μια κακή τουριστική χρονιά. Εμείς όμως εδώ δεν θα κάνουμε απολογισμό της οικονομικής κατάστασης, αλλά μια μικρή ανασκόπηση του τι είδαμε από πλευράς πολιτισμού και εκδηλώσεων.
Από την αναγγελία των προγραμμάτων πολιτιστικών εκδηλώσεων άρχισαν φέτος να υπάρχουν αρκετά έντονοι προβληματισμοί ότι τίποτα το ιδιαίτερο δεν θα δούμε αυτό το καλοκαίρι. Δήμοι όπως της Λειβαθούς και της Σάμης απέδειξαν για ακόμα μια φορά ότι γίνονται σοβαρές προσπάθειες για την πολιτισμική ανάπτυξη. Χωρίς να σημαίνει ότι το αποτέλεσμα ήταν τέλειο, φαίνεται ότι υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να δώσουν μια ώθηση και να παρουσιάσουν μια κινητικότητα, προς όφελος φυσικά των δημοτών τους.
Αντίθετα, οι δύο μεγάλοι δήμοι της πόλης, Αργοστόλι και Ληξούρι μάλλον απογοήτευσαν με όσα οι υπεύθυνοι ετοίμασαν για αυτό που ονομάστηκε πολιτιστικό καλοκαίρι 2004. Ξεκινώντας από το Ληξούρι, η εμφάνιση μερικών καλών μπαντών στα μέσα Ιουλίου σε ένα μίνι φεστιβάλ, αποτέλεσε μια καλή παρουσία, αλλά ελάχιστη σε σχέση με όσα η πόλη εκφράζει ως πολιτισμός. Για ακόμα μια φορά η άψογη, οφείλουμε να ομολογήσουμε, μπάντα της πόλης δεν αξιοποιήθηκε για να δώσει των ρυθμό των εκδηλώσεων, αν και όταν χρειάστηκε έκανε όπως πάντα άριστες εμφανίσεις. Ενώ οι συναυλίες με το ακριβό εισιτήριο περισσότερο ικανοποίησαν τα ταμεία του δήμου παρά το κοινό. Βέβαια ακόμα και η υλοποίησή τους είναι κάτι που δεν πρέπει να αμεληθεί.
Εκεί που επικράτησε πραγματική απογοήτευση ήταν στον δήμο Αργοστολίου, που από ότι φαίνεται έχει πάψει να αποτελεί και την πολιτισμική πρωτεύουσα της νήσου. Τα προσχήματα προσπάθησαν να σώσουν οι αδελφοί Καραβιώτη που πάμπολλες φορές ξεσήκωσαν το πλήθος, είτε με εμφανίσεις μόνοι τους στο Λιθόστρωτο, είτε μαζί με τις χορωδίες του Λουκάτου και του Γεωργακάτου. Το ιδιαίτερο κέφι που φέτος διακατείχε τον Σπύρο και την παρέα του μας έκανε να ελπίζουμε ότι η παράδοση θα διατηρηθεί και δεν θα σβήσει στον βωμό του αποκλειστικά προσωπικού οφέλους.
Μια και μοναδική συναυλία στο προαύλιο του 2ου Δημοτικού, ενώ το χορωδιακό φεστιβάλ με ελάχιστες συμμετοχές έγινε στο κλειστό θέατρο, έναν χώρο εντελώς ακατάλληλο για κάθε εκδήλωση μέσα στο καλοκαίρι. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το σπουδαίο διεθνές χορωδιακό φεστιβάλ προς τιμήν του Νίκου Καββαδία που κάποιοι κατάργησαν τόσο απερίσκεπτα. Το επίπεδο ήταν υψηλό, με ξακουστές Ιταλικές και όχι μόνο χορωδίες, αλλά και την ανταλλαγή προσκλήσεων για ταξίδια στο εξωτερικό, που αποτελούσαν υψηλό κίνητρο για τα τοπικά συγκροτήματα και οδηγούσαν σε αγώνα για βελτίωση.
Μια μικρή εμφάνιση έκανε και η γυναικεία χορωδία στην πλατεία Καμπάνας, ενώ η πλέον ενθαρρυντική ήταν η εμφάνιση της Φιλαρμονικής σχολής μετά από 3 χρόνια ξανά στην κεντρική πλατεία. Φαίνεται ότι επιτέλους υπάρχει διάθεση για κάτι καλό, αφού πολλά νέα παιδιά έδωσαν ένα σπουδαίο αποτέλεσμα με αρκετά δύσκολα κομμάτια, αλλά και με συστηματικές διαδικασίες εκμάθησης των μουσικών οργάνων. Και η πρωτοβουλία τους να παίξουν στο Λιθόστρωτο κατά τις μέρες την Ολυμπιάδας ήταν σπουδαία, με την καταπληκτική λύρα της σχολής που χρόνια είχαμε να ακούσουμε.
Η μεγάλη απογοήτευση και το πλήγμα σε όλα αυτά ήταν την ημέρα της αφής της Ολυμπιακής φλόγας. Η απαράδεκτη εμφάνιση της δημοτικής μπάντας παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των παιδιών, απέδειξε για ακόμα μια φορά ότι δεν τραβάει και χρειάζονται αλλαγές ριζικές στο σχήμα. Ελπίζουμε να μην ακούστηκε και παραέξω αυτό που όσοι ήμασταν παρόντες νιώσαμε. Πολλές ιδέες που κατά καιρούς ακούσαμε και μας άρεσαν δυστυχώς δεν υλοποιήθηκαν, αφού προέρχονταν από την ιδιωτική πρωτοβουλία και δεν στηρίχτηκαν.
Σαν συμπέρασμα, ο απολογισμός δεν μπορεί να μας γεμίζει με αισιοδοξία. Βέβαια υπάρχουν αρκετά προβλήματα στην κοινωνία μας να λυθούν με πλέον επιτακτικό χαρακτήρα, ωστόσο και η πολιτισμική άνθηση και διατήρηση είναι κάτι που πρέπει να εξεταστεί πιο σοβαρά, όχι μόνο από τους ειδικούς, αλλά από όλους μας. Με μουσικές σχολές επιπέδου και έμφαση στα παραδοσιακά. Σίγουρα αυθεντικά άτομα που ενδιαφέρονται υπάρχουν και δουλεύουν για αυτό το σκοπό. Όμως χρειάζονται την συμπαράσταση και την συμμετοχή όλων μας. Ας διατηρήσουμε την ταυτότητά μας, γιατί Κεφαλονιά σημαίνει πολιτισμός και χωρίς αυτόν το νησί είναι καταδικασμένο στην μιζέρια και τον μαρασμό.
Υ.Γ: Το θέμα αυτό είναι αρκετά ευρύ και φυσικά αυτά που αναφέρθηκαν είναι ελάχιστα σε σχέση με την τεράστια διάσταση που έχει. Αμεσα θα επανέλθουμε σε αυτό και με νέα στοιχεία, ενώ τα σχόλια όλων εσάς και οι απόψεις σας είναι απαραίτητες προκειμένου να συνεχιστεί η συζήτηση επί του αντικειμένου.
