Επικίνδυνο & ετοιμόρροπο το 2ο Δημοτικό
Λίγες μέρες πριν από την έναρξη της σχολικής χρονιάς, ένα από τα θέματα που απασχολούν την τοπική κοινωνία είναι για ακόμα μια φορά το κτιριακό ζήτημα των σχολικών κτιρίων. Αυτή τη φορά το 2ο δημοτικό σχολείο, μετά από συνεχιζόμενη εγκατάλειψη και ανύπαρκτη συντήρηση, φαίνεται να είναι παντελώς ακατάλληλο για την στέγαση των νεαρών μαθητών.
Πρόκειται για ένα σχολείο που κατασκευάστηκε πριν από ακριβώς 30 χρόνια και από τότε δεν έγιναν οι παραμικρές εργασίες συντήρησης όπως όλοι εκ των υστέρων καταμαρτυρούν. Οι εικόνες του σχολίου με ολόκληρη την πλευρά του προς το δρόμο να έχει αποκαλυφθεί ο οπλισμός, φανερώνουν και στον πλέον άσχετο με το θέμα ότι το κτίσμα είναι επικίνδυνο και χρίζει άμεσης επισκευής. Μάλιστα, όσοι το επισκέπτονται καθημερινά, δάσκαλοι, μαθητές και γονείς μιλάνε για ένα απαρχαιωμένο κτίσμα με προβλήματα υγρασίας, θερμομόνωσης που κάνει δυσχερή την διδασκαλία χειμώνα – καλοκαίρι.
Με βάση αποκλειστικές πληροφορίες και δηλώσεις, αλλά και φήμες που ακούγονται ως προς την καθυστερημένη λύση που προωθείται 10 μέρες πριν την έναρξη της χρονιάς οι εργασίες για την αποκατάσταση φαντάζουν ως ημίμετρα. Τα έργα που πρέπει να γίνουν κατά τους αρμόδιους είναι το εξωτερικό σοβάτισμα του κτίσματος και η μόνωση στην ταράτσα, κάτι που σε όσους γνωρίζουν ακούγεται ως ανέκδοτο το ότι επιχειρείται καθ’ αυτό τον τρόπο η επίλυση του προβλήματος.
Με δεδομένη την σεισμικότητα της περιοχής μας, το βεβαρημένο ιστορικό του κτιρίου, αλλά και το ότι αυτό καλείται να στεγάσει παιδιά, το μέλλον δηλαδή αυτού του τόπου, οι λύσεις πρέπει να είναι ριζικές. Ας δώσουμε λίγα παραπάνω χρήματα για την κατασκευή από θεμελίων ενός σύγχρονου σχολείου κατά τα πρότυπα του 5ου δημοτικού. Με όλες τις ανέσεις και ένα περιβάλλον που τα παιδιά μας αξίζουν. Και για ένα χρόνο ας στεγαστούν σε ένα άλλο σχολείο, προσωρινά, μέχρι να είναι αυτό έτοιμο. Γιατί η ποιότητα της εκπαίδευσης εξαρτάται και από το περιβάλλον διδασκαλίας και την ασφάλεια και ζεστασιά που αυτό προσδίδει.
Σε αντίθετη περίπτωση, ο σεισμός που χρόνια έχουμε να αισθανθούμε την παρουσία του και που σίγουρα δεν μας έχει ξεχάσει, μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική τραγωδία (ακόμα και ο μικρότερος με την πτώση σοβάδων όπως συχνά έχει παρατηρηθεί). Ας μην το ρισκάρουμε και ας δώσουμε στην νέα γενιά αυτό που αξίζει και που σίγουρα θα θέλαμε να έχει, με την ελπίδα να κατακτήσουν ένα καλύτερο μέλλον.
